Je bent een last…

Je bent een last…

Ik kreeg laatst een berichtje over dat ik een last zou zijn op de Intensive Care (IC). Een aantal weken geleden heb ik een paar inwerkdiensten gedraaid op de IC als buddy. Dit houdt in dat ik in deze diensten werd ingewerkt op de IC; ik moet weten waar alle materialen liggen indien deze gehaald moeten worden; ik moet alle soorten, maar voornamelijk intraveneuze, medicatie kunnen klaar maken; ik moet weten hoe ik de metingen kan verrichten op de kamer en ik moet een veneus bloedgas afkunnen nemen en kunnen uitlezen (en natuurlijk helpen bij ADL, verplaatsen in bed, verschonen, etc.). Allemaal taken die makkelijk te leren zijn, maar grote gevolgen kunnen hebben als het misgaat.

Dit maakt dat als ik daar rondloop, ik een hoge verantwoordelijkheid voel. En een soort van extra dienstbaarheid. Helaas is de corona crisis nog in volle gang en dat betekent de IC afdelingen langzaam weer volstromen met COVID patiënten. In die tijd is een buddy extreem handig. In mijn ogen zijn dan alle handen op de werkvloer nodig. Maar nee, volgens deze Instagrammer was ik tot last. Want zij had ook met buddy’s gewerkt en zij vond ze maar vervelend en tijdrovend. Dat zette mij aan tot nadenken en vandaar dat ik deze blog schrijf. Want, in de tijden van nood is het roeien met de riemen die je hebt. Extra handen erbij op de werkvloer is toch juist prettig, zou je zeggen?

Ik ben niet op haar berichtje ingegaan en heb het berichtje dan ook verwijderd. Ik noem haar even haar, maar voor hetzelfde geld was het een man. Ik weet het niet. Waarom ik haar heb verwijderd? Ik voelde een soort van woede en wilde mijn energie er niet aan kwijt raken. Achteraf denk ik zonde, want ik had best een gesprek met haar willen voeren en haar standpunt willen achterhalen. Want, ik ben van mening dat als je de kwaliteiten van iemand die je komt helpen op de juiste manier inzet, je heel veel hulp kan ontvangen. Dat heet iemand in zijn kwaliteiten zetten en daarmee is dat waardering.

Op het moment dat ik als verpleegkundige op de verpleegafdeling een super drukke dienst heb én er een student achter mij aanloopt, kan ik dat op meerdere manieren benaderen.

  • Benadering 1. Ik zou kunnen zeggen: ‘Gatsie, hier heb ik dus echt geen zin en tijd voor, ga maar naar een ander team, want ik kan je echt niet begeleiden (je bent een last).’.
  • Benadering 2. Of ik kan zeggen: ‘Wat fijn dat je er bent, ik zou je wat extra begeleiding willen geven, maar dat kan ik momenteel niet, zou je mij kunnen helpen waar nodig? Dat zal misschien betekenen dat je weinig leerrendement hebt vandaag en dat je de ‘vuile klusjes’ op moet lossen, maar dat betekent ook dat je mij enorm helpt en daarmee de patiënten ook waar wij voor zorgen.’.
  • Benadering 3/4/5/etc. Niets zeggen, niets bespreken, niet overleggen, niet goed kunnen begeleiden. Verschrikkelijk zou ik dit vinden en met een schuldgevoel zou ik naar huis gaan.

Misschien zijn er nog wel meer benaderingen mogelijk, waarschijnlijk wel. Maar laten we benadering 1 en 2 even uitlichten. Want – op ervaring gebaseerd – wat gebeurd er wanneer deze benadering plaatsvind?

  • Benadering 1. De student voelt zich niet welkom en zal met de staart tussen haar benen naar een ander team gaan. Als het zelfvertrouwen laag is of als de student onzeker is, dan kan de student de gehele situatie ook op zichzelf betrekken. Zonde, want dit is totaal niet de schuld van de student.
  • Benadering 2. De student weet waar het op aankomt in de dienst. Een keer zal niet erg zijn. Leerdoelen kunnen aan de kant worden gezet en misschien kan er hierdoor wel aan persoonlijke leerdoelen gewerkt worden. In een veiliger leerklimaat dan benadering 1. Maar de student weet dat zij kan helpen waar nodig en zal zich waarschijnlijk nuttig voelen.

Het resultaat van benadering 2? Iemand in zijn kracht laten staan. Niet dat dit (de leerdoelen aan de kant zetten en vuile klusjes laten oplossen) elke keer moet gebeuren als je werkt met een student, maar wel dat dit zo vaak als het nodig is mag gebeuren als ik werk als buddy op de IC. Ik kies hier namelijk voor. Om dienstbaar te zijn naar de patiënten, maar ook naar de IC-verpleegkundigen.

Ik ben een ervaren verpleegkundige, met 7 jaar erving in het grootste Academische ziekenhuis van Nederland (inclusief duale student tijd) en daarnaast 5 jaar ervaring op een enorme complexe afdeling waar patiënten in andere ziekenhuizen misschien wel op die IC of high care zouden liggen. Ik ben veel gewend, kan veel verpleegtechnische handelingen, ken mijn waarde en ik ken mijn grenzen. Laat mij dus gewoon helpen waar nodig én als ik iets niet kan, dan geef ik dit aan.

De benaderingen die ik kreeg.

  • Benadering 1. Die kreeg ik op Instagram van de onbekende Instagrammer die mij niet volgde en mij toch een berichtje wilde sturen. Het resultaat? Ik was boos en had wat weken nodig om hier op deze manier op te kunnen reageren. Moet je je voorstelen hoe ik mij had gevoeld als dit in real life zo was geweest. Wat deze Instagrammer trouwens ook suggereerde… want als ik met haar zou werken zou ik een last zijn, dus waarom zou ik überhaupt helpen als buddy op de IC?
  • Benadering 2. Die ik zou krijgen van mijn collega’s van het Beatrixziekenhuis. Natuurlijk zullen er drukke diensten zijn, dat ze hopen dat ik hen niet voor de voeten zal lopen. Maar met alle liefde wil ik werk van hen ontnemen en er samen voor zorgen dat we de dienst doorkomen.

Is mijn punt duidelijk? Dat als je de mensen inzet naar kracht, dat ze nooit tot last kunnen zijn? Voor hetzelfde geld laat jij mij een hele dag intraveneuze medicatie klaarmaken. Dat moet namelijk veel en vaak gebeuren op de IC. Dan heb ik een minder uitdagende dag, maar dan heb jij minder werk te doen en kan jij je richten op wat echt belangrijk is die dag. Reanimaties, COVID isolaties in- en uitlopen, beademingen instellen en ga zo maar door. Ik denk dus niet dat ik tot last ben, ik werk juist met plezier, ik denk eerder dat jij je kijk op de IC buddy’s wat kunt bijstellen ;).

Had ik je berichtje nog maar op Instagram, dan had ik je het direct kunnen vertellen. Het gaat om verwachtingen, communicatie en de juiste benadering. Ik hoop dat je er van leert. En… het niet met mij eens? Dat mag ook. Dan kunnen we erover in gesprek gaan.

Alle hens aan bed

Alle hens aan bed

Hoe werkt dat? Meer Intensive Care (IC) bedden, maar wel met voldoende gekwalificeerd personeel? Hoe zorg je ervoor dat de verpleegkundigen met de juiste kwalificaties worden ingezet? @Stefzorgt werkt op de Spoed Eisende Hulp (SEH) van het Erasmus MC en wordt nu ingezet op de IC van dit ziekenhuis. Hoe heeft hij de overstap van de SEH naar de IC ervaren? Wat gebeurd er op de IC? En is het werken op de IC voor hem nu een extra belasting? Je leest het nu, in deze nieuwe blog over het coronavirus.

Normaliter ben ik als Intensive Care (IC) en Spoed Eisende Hulp (SEH) verpleegkundige en ben ik alleen werkzaam op de SEH van het Erasmus MC. Op de SEH hebben we tijdens de pandemie van het Coronavirus vele procedures moeten veranderen en flinke logistieke veranderingen door moeten voeren. Denk hierbij aan de ETU (externe triage unit) en de ‘COVID-straat’ waarin we gestructureerd en in hoog tempo alle (verdachte) COVID-19 patiënten kunnen beoordelen.

Desondanks liep de patiëntenstroom richting de SEH terug en bleek de zorg qua drukte zeer goed te dragen. Dit gaf de mogelijkheid om een aantal IC/SEH verpleegkundigen tijdelijk ‘uit te lenen’ aan de Intensive Care, daar waar de afdelingen wél helemaal vol liggen en de werkdruk dus flink was toegenomen. Het Erasmus MC heeft de IC capaciteit flink vergroot om de drukte op te kunnen vangen, maar om deze bedden in bedrijf te houden is er natuurlijk wel voldoende gekwalificeerd personeel nodig.

Enthousiast heb ik mij aangemeld dat ik graag op de IC de mouwen wilde opstropen en daar mijn steentje bij wilde dragen. Na anderhalf jaar nauwelijks op een IC gewerkt te hebben, heb ik dus de afgelopen week weer intensieve zorg mogen verlenen aan de zwaarst getroffen Coronapatiënten.

Maar wat gebeurt er dan op die intensive care? Voor velen onbekend wat er nu eigenlijk achter de gesloten deuren van de IC gebeurt, ook voor vele collega verpleegkundigen uit het ziekenhuis. Mede door de Italiaanse beelden in de media en later ook de Nederlandse filmpjes en berichtgevingen over het werk op de IC heeft de maatschappij hier een beter inzicht in gekregen. Er zullen veel mensen geschrokken zijn over wat er momenteel op de IC gebeurt, de beelden spreken voor zich. De beelden van patiënten zo goed als naakt op hun buik in coma aan de beademing, dat wens je niemand toe. In de afgelopen weken is de IC misschien wel gebombardeerd als belangrijkste plek van Nederland waar de meeste aandacht naar uit gaat. De IC capaciteit moest opgeschaald worden anders zouden we met zijn allen een groot probleem krijgen als er geen plek meer is voor de ziekste patiënten in de samenleving. Maar niet alleen de IC, maar zóveel andere afdelingen, instellingen, organisaties en bedrijven hebben enorm moeten opschalen. Achter de schermen en buiten de media om is er onbeschrijfelijk veel werk verricht om dit alles te realiseren.

Waar de Brabantse ziekenhuizen overdonderd werden, hebben de noordelijker gelegen ziekenhuizen voorbereidingstijd gekregen en deze tijd ook enorm goed benut. Zodoende hebben zij de Brabantse ziekenhuizen kunnen ondersteunen.

Uiteraard gaan er in deze tijden ook ‘horror verhalen’ rond, ook over de IC, waar vaak niks van waar is. Toch doet dit iets met je. Zal het nou écht zo erg zijn? Krijgen de patiënten wel de hoge kwaliteit zorg die normaal ook gegeven wordt? Daar kan ik alleen maar ‘JA’ op antwoorden. Ja, het is erg, maar ook ‘ja’, iedere patiënt krijgt de zorg waar hij of zij recht op heeft en komt niets tekort.

In mijn eerste diensten op de IC heb ik een enorme saamhorigheid mogen ervaren. Alle hulp vanuit andere afdelingen, werkelijk iedereen op de IC is gedreven en lijkt op een missie. Dat er iets bijzonders gaande is, dat hangt gewoon in de lucht, dat merk je.  De ketting is zo sterk als de zwakste schakel en zo is dat ook op de IC. Niemand loopt de kantjes er vanaf, iedereen is gemotiveerd en geklaagd wordt er niet. “Als ik nu thuis zit en even vrij ben, dan ben ik benieuwd hoe het op dat moment op de IC gaat met de patiënten en mijn collega’s. Zoiets heb ik nog nooit ervaren.” Aldus een ervaren IC-verpleegkundige van het vaste team op de IC.

En is het werken op de IC een extra belasting in deze tijden? In het antwoord op deze vraag kan ik natuurlijk alleen voor mezelf spreken.  De zorg zoals deze nu verleend wordt, is voor mij geen onbekende zorg. Het beademen, de patiënten op hun buik, de nierdialyse, de vele medicamenten, het overlijden van patiënten en noem zo maar op. Dit is mijn werk en dit zijn de dagelijkse dingen waarvoor ik met plezier naar mijn werk ga. Dit klinkt misschien raar, want wat is daar nou leuk aan, al dat leed? Uiteindelijk doe je dit voor de patiënt en voel je je trots als je de kennis en kunde hebt om bij te dragen aan het herstel van de patiënt. Soms met succes, soms niet.

Natuurlijk doe je het ook voor de familie. De begeleiding van de familie vind ik een dankbare en mooie taak. Het zo goed mogelijk wegnemen van angst en onzekerheid voor zover dit kan en het uitleggen van bepaalde dingen die we uitvoeren bij de patiënt. Maar ook het bieden van steun en troost is iets wat ik vind dat hoort bij ons werk.  Het gemis van dit ‘face-to-face’ contact is wat het werk in deze tijd moeilijker maakt.

Ik denk dat deze periode waar we nu met zijn allen in zitten sowieso voor iedereen een extra belasting is bij alles wat je doet. Nu ook mijn opa al tien dagen met Corona is opgenomen in het ziekenhuis lopen werk en privé wat door elkaar heen. Mijn opa, 81 jaar, in goede gezondheid en goede conditie, nu ineens opgenomen. Medisch ethische dillema’s over wel of niet reanimeren, wel of niet beademen en wel of geen IC komen dan dichtbij. Uiteraard weet ik als geen ander wat twee tot vier weken beademing op een IC met een lichaam doet en dat je dat een lichaam van 81 jaar niet aan wil en kan doen. Als het om je patiënt in het ziekenhuis gaat bekijk je die objectief en ben je het hier direct mee eens. Is het je opa, dan denk je toch anders, maar weet je diep van binnen heel goed wat wel en niet goed is.

Dus is het zijn van een verpleegkundige op de IC een extra belasting in deze tijden? Misschien wel. De werkzaamheden zijn in hoeveelheid iets toegenomen. Waar je normaal de verantwoording hebt over één of twee patiënten, kunnen dit er nu drie zijn en wellicht misschien vier de komende weken. Er worden zoveel mogelijk ‘handen aan het bed’ gerealiseerd in de vorm van al het waardevolle ondersteunende personeel. Zowel mentaal als fysiek is het werk wellicht wat zwaarder. Maar persoonlijk voelt dat voor mij niet zo. Al het gemotiveerde ondersteunende personeel vanuit heel het ziekenhuis dat de werklast verlicht en bijdraagt aan de bijzondere sfeer die ontstaat, maken ook dat je enorm veel energie krijgt van het werk. Zodoende kost mij het werk momenteel misschien meer energie en word je extra belast, maar dit wordt opgeheven door de verbondenheid die heerst op de afdeling.

We zijn op een missie!

Een vlucht door het ziekenhuis met Covid-19

Een vlucht door het ziekenhuis met Covid-19

De lente is begonnen. Inmiddels is heel Nederland gewend geraakt aan thuiswerken en afstand houden, `Quarantaine’ en ‘Corona’ zijn onderdeel geworden van ons dagelijks vocabulaire. Met het mooie weer en de fluitende vogels is de drang om in grote getalen het park, het bos of het strand op te zoeken moeilijk te weerstaan. Desalniettemin hoop ik dat de ‘balkonlanden’ voorlopig ieders favoriete bestemming blijven. Steeds meer mensen worden van dichtbij geconfronteerd met het Coronavirus en de impact die het heeft. Wij als verpleegkundigen in het bijzonder: met hart en ziel zorgdragend voor de zieke patiënt die wordt binnengebracht.

Het is alweer een maand geleden dat de eerste twee verpleegafdelingen werden ingericht als Corona cohortafdeling in ons ziekenhuis. Voor de verpleegkundigen werkzaam op deze afdelingen was dit spannend, onzeker en kostte het tijd om te wennen aan de nieuwe situatie. De fysieke beperking van het continu werken in strikte isolatie en het onzekere ziekteverloop van het corona virus bij patiënten waren pittig. Daarnaast waren er veel vragen: Gaan we Italië achterna en moeten er met vliegende vaart nieuwe corona afdelingen ingericht worden? Hoe lang duurt dit nog?

Middelen en maatregelen om het Coronavirus te lijf te gaan lieten in elk geval niet lang op zich wachten. In een – haast militaristische – operatie is er binnen enkele dagen een triagetent opgezet. Op de parkeerplaats van de SEH worden patiënten gezien door de SEH verpleegkundige, de arts en wordt er lab en een keelkweek afgenomen. Ook wordt er in een mobiele CT-scan een scan van de longen gemaakt. Met deze scan kunnen we al in een vroeg stadium afwijkingen aan de longen zien die mogelijk kunnen duiden op besmetting met het Corona virus.

Hoewel de techniek een essentiële rol speelt, is de mens die de techniek bedient nog velen malen belangrijker. Verpleegkundigen uit het hele ziekenhuis worden ingezet om samen te vechten tegen het Coronavirus. Het is mooi om te zien dat er elke dag weer een nieuw samengesteld team in de triage tent staat met disciplines vanuit het hele ziekenhuis. Van verpleegkundigen, fysiotherapeuten en OK-medewerkers tot medisch studenten. Allemaal met hetzelfde doel voor ogen, ondanks alle belemmeringen. Door een spatbril heen laten zien dat je er voor iemand bent. Een persoonlijk praatje maken, geruststellen en laten weten dat ze bij ons in goede handen zijn doet vaak goed bij de zieke, benauwde en soms angstige patiënten die binnenkomen.

De eerste kleine lichtpuntjes dienen zich aan. De laatste nachten op de SEH, nu begin april, lijken rustiger te zijn. Er worden minder patiënten opgenomen. De eerste patiënt op de Intensive Care in ons ziekenhuis is na 20 dagen op de Intensive Care van de beademing af. Dat geeft hoop. Voorzichtig aan durven deskundigen landelijk te benoemen dat de curve wat lijkt af te vlakken, de incidentie neemt voor het eerst af in plaats van toe. Hoewel ik van nature optimistisch ben maak ik me ook zorgen over de collateral damage. Dat is een term die binnen defensie wordt gebruikt voor ‘bijkomende schade’. Niet-Corona patiënten melden zich namelijk weinig op de SEH. Dus: wat staat ons te wachten als we deze pandemie straks onder controle hebben?

Wat er ook komen gaat: ik heb vertrouwen in jou. Ik ben trots en vind het mooi om te zien hoe zoveel zorgprofessionals en alle disciplines samenwerken en zich dubbel en dwars inzetten. Samen zoeken we naar mogelijkheden en streven we naar kwaliteit van zorg voor onze patiënten.

Een dienst op de corona intensive care

Een dienst op de corona intensive care

De angst en de onzekerheid in zijn blik was goed te zien. Ik moest tijdens mijn dienst op de corona intensive care mijn patiënt gaan uitleggen dat wij hem zouden gaan ondersteunen met de beademing. Er worden zoveel vragen gesteld, die ik soms niet kan beantwoorden. En familie kunnen zij niet zien op de meest angstaanjagende momenten in hun leven. In deze anonieme gastblog lees je mee hoe het er op een corona intensive care aan toe gaat.

Sinds een paar dagen is onze intensive care omgebouwd tot een corona intensive care. De gehele afdeling wordt gezien als ‘besmet’. Ik moet mij eerst volgens de regels aankleden met de juiste bescherming voordat ik de afdeling mag betreden. Dit betekent dat ik een FFP2 mondkapje, een haar kapje (aangezien ik lang haar heb), een spatbril of vuurwerkbril, een geel schort en handschoenen moet aantrekken. Zolang ik op de corona intensive care ben, moet ik deze bescherming aanhouden. Het mondkapje zit niet erg comfortabel, maar na een tijdje begin ik hier aan te wennen. Zolang ik druk bezig ben vergeet ik de irritatie eraan vanzelf. 

Deze dienst zorg ik voor een 58-jarige patiënt. Hij stond nog vol in het leven, werkte veel en had weinig gezondheidsklachten. Zo slikt hij enkel medicatie voor zijn bloedsuiker en heeft hij nog nooit in het ziekenhuis gelegen! Deze meneer is van de normale corona afdeling naar de intensive care gekomen omdat het ademen veel te zwaar werd. Dit komt door de dubbele longontsteking die is ontstaan door het corona virus. De enige behandeling die wij deze patiënten nu kunnen bieden is ondersteuning bij de ademhaling zodat zij niet aan zuurstof tekort overlijden. We proberen hiermee tijd te winnen zodat de longen weer kunnen herstellen uit zichzelf.

Op het moment dat ik mijn patiënt ging uitleggen dat wij denken dat wij hem moeten gaan ondersteunen met de beademing, merkte ik veel ongeloof bij mijn patiënt. Hij had direct heel veel vragen. De angst en onzekerheid was goed te zien in zijn blik. Ik vond het erg lastig om mijn patiënt gerust te stellen, omdat ik nog weinig antwoorden kan geven op vele vragen, ook de artsen hebben deze antwoorden nog niet. Als de patiënt aan de beademing gaat, wordt hij hiervoor in slaap gebracht. Voordat deze meneer in slaap werd gebracht, heb ik aangeboden om nog even te video bellen met zijn familie, aangezien zijn familie niet meer langs kan komen. Als de patiënt zelf geen smartphone heeft, dan regelen wij deze voor de patiënt. Dit is het enige wat wij nog kunnen bieden nu er helemaal geen bezoek langs mag komen.

Op het moment dat de patiënt geïntubeerd ging worden heb ik de familie nog even gebeld om informatie te geven en eventuele vragen te beantwoorden. Wederom waren er heel veel vragen waarop ik niet altijd een antwoord heb. Familie stelt vaak veel vragen opzoek naar hoop, meer zekerheid en vertrouwen. Wij als intensive care personeel willen deze hoop en vertrouwen heel graag geven maar dat kunnen wij niet doen. Wij kunnen geen valse hoop geven. Bij de familie hebben wij aangegeven dat wij alles gaan doen om de patiënt weer beter te maken, meer kunnen wij niet beloven.

Ik merk dat bij alle collega’s op de intensive care en in het gehele ziekenhuis veel spanning en onzekerheid is. Wij vinden allemaal de kwaliteit van zorg heel belangrijk, zo zijn wij ook opgeleid. Daarom zijn wij ook voornamelijk bang dat de kwaliteit van zorg verslechterd omdat wij voor veel meer ernstig zieke patiënten tegelijk moeten gaan zorgen. Het ziekenhuis doet er alles aan om zo effectief en veilig mogelijk te werk te gaan in samenwerking met elkaar. Ik ben enorm trots op het ziekenhuis waar ik werk en het gehele team van de intensive care!