(Risico op) Verstoord Slaapritme: de 10 meest passende interventies

(Risico op) Verstoord Slaapritme: de 10 meest passende interventies

Gegevens verzameling

De afgelopen vijf jaar heb ik elke onregelmatige dienst gewerkt. Onwijs vervelend soms, maar soms ook onwijs prettig. Vaak was het in de nachtdienst tussen twee en vijf uur wat rustigerer en kon ik mijn studieboeken even openslaan of aan een opdracht werken. Maar de minder prettige kant van de nachtdiensten heb ik ook ervaren. Nachtdiensten zorgen ervoor dat jij je hele ritme moét omdraaien. Met soms slapeloze nachten (of dagen) tot gevolg. Door het niet kunnen slapen word ik niet aangenamer, wie wel?

Probleem en diagnose

Deze blog zal zich dus echt richten op de slaap niet kunnen vatten, niet lekker kunnen slapen en vermoeid wakker worden. In de afgelopen maanden heb ik zelf heel veel tips uitgeprobeerd en deze wil ik dus maar al te graag met jullie delen. Gewoon de dingen waar ik tevreden over ben en wat aan heb. Geheel op eigen initiatief.

Doel (resultaat)

Mijn doel en resultaat was dat ik uitgerust wakker word (kleine kanttekening: in de winter slaap ik altijd meer dan in de zomer) en dat ik relatief snel in slaap val. Ook heb ik overdag minder van die extreme dipjes waar ik naar koffie verlang. Hoe ik dat heb gedaan?

Interventies

Zoals je leest pak ik dit onderwerp lekker verpleegkundig aan. Volgens de zes stappen van het verpleegkundig proces. Hieronder kan jij de interventies lezen!

1.Zwaarte deken (ik heb die van the NAPlab)

Heel eerlijk… het zwaarte deken heb ik een paar maanden geleden gekregen via Instagram. Ik had al vaker van de werking van het deken gehoord en was enthousiast, maar vond het te duur. Dus toen ik het aanbod kreeg om het deken uit te proberen in ruil voor een story, was ik enthousiast. En ik baal ervan dat ik het deken niet eerder had aangeschaft. Ik kan niet meer zonder slapen. Lekker warm en knus onder het deken, minder woelen en diepere slaap. Er wordt gezegd dat doordat het deken als een knuffel aanvoelt, je serotonine aanmaakt. Love it! Toen der tijd heb ik een kortingscode weten te bemachtigen voor mijn volgers omdat ik zo enthousiast was, interesse? Laat het mij weten, dan kijk ik of het nog een keer lukt 😉

* Ik heb het deken van 7kg mét hoes.

2. Licht bril in de ochtend (ik heb die van Propeaq)

De lichtbril aanzetten in de ochtend (blauw licht) zorgt ervoor dat je sneller opstart. Ik word vrolijker en zit vol met energie bij de start van mijn dag. Ideaal tegen de ‘winterblues’! Het menselijk lichaam reageert op de blauwe tinten van het ochtendlicht die deze bril dus naboots. Indien je nachtdiensten werkt, kan de bril opgezet worden wanneer je actief moet worden, bij voorkeur tussen middernacht en 4 uur. 

3. Licht bril in de avond (ik heb die van Propeaq)

De lichtbril die ik net al noemde, werkt ook in de avond. Of wanneer je naar huis gaat na je nachtdiensten. Door het opzetten van de oranje glazen, blokkeer je de blauwe tinten van het licht om je heen. Je lichaam wordt dus niet wakker gemaakt door het ochtend licht. Door de oranje glazen te dragen in de lichtbril gaat de aanmaak van het nachthormoon melatonine door, zodat je beter en langer kan slapen overdagen. Uiteraard laat je het blauwe licht nu uit!

Ben je nog een beetje sceptisch over de werking van de bril? Dat begrijp ik! Ik had het ook en wilde tóch proberen of ik in de ochtend een boost zou kunnen krijgen van de bril. Ik heb contact op gezocht met Rick Muller en hij heeft mij zelfs wetenschappelijke literatuur opgestuurd. En toen was ik overtuigd. Inmiddels ben ik helemaal fan en zijn Rick en ik een samenwerking aangegaan. Ook interesse? Bestel dan hier je bril met korting!

4. Koffie mét collageen

Op aanraden van @irisdegoede ben ik gestart met koffie met collageen. De collageen blijkt goed te zijn voor de huid en gaat rimpels tegen. De koffie in collageen heeft deze werking ook en zorgt ervoor dat de koffie in gelijkmatige dosis over de dag wordt opgenomen. Geen koffie dipjes meer en langer effect van de cafeïne! Aanrader!

5. Geen koffie én cola na 14:00

Carpenito geeft aan dat cafeïne houdende dranken (waaronder koffie en cola) vermeden moeten worden. Ik merk dat zolang ik geen koffie en cola na 14:00 drink, ik ook al voldoende effect heb. Doe ik dit wel, dan duurt het soms lang voordat ik in slaap kom. Misschien helpt dit bij jou wel?

6. Het licht van mijn telefoon op nachtmodus tussen 21:00 en 08:00

Het blauwe licht wat ik in punt 2 heb benoemd zorgt er dus voor om wakker te worden. Het blauw licht dimmen op je telefoon is ook een handige stap om dit blauwe licht te verminderen voor het slapen gaan.

7. Middagdutjes als je lichaam het vraagt

Luisteren naar je lichaam. Altijd. Ben je moe en kan je slapen? Vecht er dan niet tegen. Je lichaam heeft het nodig. Aan de andere kant, zorg er weer niet voor dat je dag- en nachtritme wordt omgedraaid!

8. Meditatie voor het slapen gaan (VGZ meditatie app)

Ondertussen heb ik alle liggende meditaties al meerdere keren afgespeeld op mijn telefoon. De Yoga Nidra vind ik het fijnst. Ik heb alleen nog nooit het einde gehoord, want meestal slaap ik dan al.

9. To-do lijstje in telefoon voor alle gedachten

Ik kan wakker schrikken om na te denken over iets wat ik moet doen. Dit schrijf ik dan op mijn to-do lijst. Weg gedachten en lekker verder slapen!

10. Geef jezelf er aan toe en stap uit bed als het niet lukt

Lukt het slapen niet? Ga dan een glaasje water pakken, loop een rondje door je huis en probeer het opnieuw.

Evaluatie

Heb je nog aanvullingen? Laat het vooral weten! Want zonder goede slaap geen herstel.

De Verpleegkunde Podcast – Het Werkveld In

De Verpleegkunde Podcast – Het Werkveld In

De verpleegkunde Podcast – Het werkveld in

Wat tof dat je informatie opzoekt over “De verpleegkunde Podcast – Het werkveld in”. In deze podcast komt de thuiszorg, de gehandicaptenzorg, de verpleeghuiszorg, de ziekenhuiszorg, de geestelijk gezondheidszorg en de revalidatiezorg aan bod. Benieuwd naar een andere sector of ben jij je nog aan het oriënteren? Dan is deze podcast wat voor jou! Ben jij gewoon benieuwd naar leuke en grappige zorgverhalen, verschillende veelvoorkomende ziektebeelden en verpleegtechnische handelingen, de mogelijkheden tot doorstuderen in de zorg of luister je graag naar tips over het solliciteren in de zorg, de eerste werkwerken en onderhandelen over je salaris? Dan is deze podcast ook wat voor jou!

In onderstaande koppen is de globale inhoud van de zes afleveringen te lezen. Een soort van inhoudsopgave voor elke aflevering. Elke week zal deze blog worden aangevuld met de nieuwe aflevering. Veel luister en leesplezier.

PS Het mooie logo komt van @studiolaureldesign

Aflevering 1 – De Thuiszorg met Mirthe

Online op: VANAF NU!

Link Spotify

Link Anchor

De thuiszorg is zo veel meer dan de meeste mensen denken. Het is uitdagend in de variatie aan verpleegtechnische handelingen, zelf beslissingen moeten nemen en de steeds ingewikkelder wordende ziektebeelden. In deze aflevering hebben we het over de overgang van Middelbaar Beroeps Onderwijs (MBO) naar Hoger Beroeps Onderwijs (HBO) en zoomen verder in op Praktijk Gestuurd Leren (PGL), breed opgeleid worden en wat je kunt doen als leren moeizamer gat dan dat je eigenlijk zou willen.

Mirthe heeft zelf als COVID verpleegkundige gewerkt in de thuiszorg en zag dit als een enorme uitdaging. Ook praten we over hoe de flexibele deeltijd werkt, het verschil tussen Middelbaar MBO en HBO verpleegkundigen.

Maar waarvoor Mirthe echt is aangeschoven is het praten over de thuiszorg. Is het een nadeel als je niet in het ziekenhuis gewerkt hebt? We hebben het over de positieve balans binnen Laurens, maar ook over de hectiek van de reguliere thuiszorg (en de COVID zorg die daar nog bij komt kijken).

Mirthe geeft gerichte tips om in de thuiszorg te gaan werken, van jou als stagiaire, tot de sollicitatiebrief en als beginnend beroepsbeoefenaar. Ook wel die jong gediplomeerd verpleegkundige genoemd.

We hebben het over morbide obesitas in de thuiszorg en de complexiteit van dit ziekte beeld en de veranderde thuiszorg over de jaren heen. Over de verpleegtechnische handelingen, bijvoorbeeld thoraxdrains, maar ook over wondzorg en alle verpleegkundige taken die hierbij komen kijken.

Het onderhandelen over je salaris is soms een enorme drempel, terwijl het wel wat oplevert. Ook hier praten we over. Het multidisciplinaire team en de veronderstelling dat je er alleen voor staat in de thuiszorg komen ook aan bod.

Als laatste praten we over Mirthe haar grappigste moment in de Thuiszorg. Al met al een aflevering van bijna één uur met super veel nuttige informatie voor student, beginnend of afgestudeerd verpleegkundigen met nadruk op de thuiszorg.

Aflevering 2 – De gehandicaptenzorg met Liz

Online op: VANAF NU!

Link Spotify

Link Anchor

Van canulezorg tot stomazorg tot darmspoelen tot katheteriseren. De gehandicaptenzorg kan dus niet zonder verpleegtechnische handelingen. En is zoveel meer dan de meeste mensen denken! In deze aflevering bespreken Liz en ik wat de gehandicaptenzorg zo tof maakt en dat soms de dingen gewoon op je pad komen.

Liz is van Middelbaar Beroeps Onderwijs (MBO) naar Hoger Beroeps Onderwijs (HBO)  verpleegkundige doorgegroeid en verteld over de Duale variant en het verschil met het MBO. Hierin geeft ze ook tips en hebben we het over verschillende specialisatie mogelijkheden naar verschillende sectoren.

Solliciteren kan Liz als de beste aangezien zij na haar bezoek aan de instelling vanuit haar voormalige stage plek had gesolliciteerd en werd aangenomen. Zij is als flex-verpleegkundige begonnen en als snel aan het werk geraakt als coördinerend verpleegkundige. Liz deelt dan ook haar tips met ons! En deelt ook de boodschap voor je eerste baan: ‘Blijf die vragen stellen!’.

We hebben het over teamleiders die meewerken op de vloer, hiërarchie op de werkvloer (of juist niet) en de 32 bewoners waarvan maar 4 hetzelfde ziektebeeld hebben. Veel variabiliteit dus. Liz zoomt in op het Syndroom van West, de genetische overdracht en de dynamiek binnen het gezin.

Werken in de gehandicaptenzorg is enorm dankbaar werk en er wordt veel waardering gegeven, eigenlijk een grote warme familie. Waar ook nog een verpleegtechnische handelingen plaatsvinden. Denk aan darmspoelen en katheterisatie (de gouden tip wordt gedeeld!).

Liz benoemt alle disciplines waarmee zij samenwerkt en dat als je nog niet klaar bent met leren, dat je ook in de gehandicaptenzorg door kunt studeren! Als laatste vertelt Liz hoe haar dag eruit ziet en wat het grappigste moment is wat zij heeft meegemaakt. Iets met een ontsnapte Ezel en heel veel lol (en paniek). Al met al een aflevering van meer dan één uur met waardevolle informatie over de gehandicaptenzorg en met super veel nuttige informatie voor student, beginnend of afgestudeerd verpleegkundigen met nadruk op de gehandicaptenzorg.

Aflevering 3 – De verpleeghuiszorg met Sharon

Online op: VANAF NU!

Link Spotify

Link Anchor

Het is geen billenwassen heel de dag! Geen dag is hetzelfde en je kunt zoveel wijze lessen leren van de bewoners. Deze aflevering praat ik met Hoger Beroeps Onderwijs (HBO) Verpleegkunde student Sharon.

Sharon geeft tips om mee te lopen als jij je aan het oriënteren bent op dan wel de verpleegkunde opleiding of de verschillende sectoren.

De uitdaging die Sharon tijdens haar opleiding zoekt vind zij in het verpleeghuis. Zij ziet zich zelf later wel werken als Intensive Care Verpleegkundige, maar een specialisatie in het verpleeghuis lijkt haar ook wel heel tof. We hebben het in deze aflevering over alle ballen hoog houden (werk, prive, stage), de HBO-V’er en tips om die HBO-V door te kunnen komen (en uitdagingen te kunnen behouden).

Ook hebben we het over het opstellen van een sollicitatiebrief zonder enige werkervaring en over de eerste werkweken van Sharon in het verpleeghuis. Dit was in de begin tijd van corona en de hoge nood was voelbaar.

Sharon laat weten dat zij de mens achter de patiënt ziet en het ziektebeeld, dat maakt het werken zo mooi. De bewoners dansen, je ziet herkenning in gezichten en als verpleegkunde student groei je alleen maar meer in je verantwoordelijkheden. En als die HBO of Beroeps Onderwijs (MBO) Verpleegkundige heb je ook in het verpleeghuis super veel uitdaging; het is enorm divers en geen dag is hetzelfde. Niet overtuigd? Dan vertelt Sharon jou wat de taken van de verpleegkundige nou ongeveer zijn.

We praten over bewoners met dementie en een Urine Weg Infectie (UWI), hebben het over ouderdomsziekten en bewoners met meerdere ziektebeelden. En Sharon geeft haar tips om met mensen met dementie op een menswaardige manier om te gaan.

Als laatste praten we over Sharon haar grappigste moment in de Verpleeghuiszorg. Al met al een aflevering van net iets meer dan één uur met super veel nuttige informatie voor student, beginnend of afgestudeerd verpleegkundigen met nadruk op de verpleeghuiszorg.

Aflevering 4 – De ziekenhuiszorg met Yael

Online op: 24-01-2022

Aflevering 5 – De geestelijke gezondheidszorg met Anne

Online op: 31-01-2022

Aflevering 6 – De revalidatiezorg met Denise

Online op: 07-02-2022

Je hoeft niet álles te doen

Je hoeft niet álles te doen

Een tijdje geleden sprak ik met een student over zijn stage. Dit is een fijne en goede student, hij werkt hard en probeert in de lessen zoveel mogelijk mee te doen. Hiernaast loopt hij stage in een thuiszorginstelling. Als een vis in het water is hij hier. Hij signaleert problemen, durft deze ook aan te kaarten, zet er passende interventies op in en wilt dit zelf allemaal uitwerken in de verpleegplannen. Een voorbeeld student. Totdat het gesprek verder ging. Hij vertelde dat zijn stagebegeleider vaak overwerkt en dat dit de norm lijkt te zijn binnen de instelling. Veel collega’s met een HBO verpleegkunde opleiding blijven langer werken om ervoor te zorgen dat alles rond is. Die uurtjes kunnen soms aardig doortikken.

Nu is deze student genoodzaakt hetzelfde te doen. Hij wordt immers ook opgeleid tot die HBO verpleegkundige. En dat is niet de grootste reden, de grootste reden is eigenlijk de norm van de organisatie. De indirecte norm. Op het moment dat hij niet aan die norm voldoet, haalt hij misschien wel een onvoldoende voor zijn stage. Want diegene die zoveel overwerken, die moeten hem uiteindelijk beoordelen. Enorm vervelend, zeker als je doorhebt dat dit overwerken te veel tijd in beslag neemt.

Hij gaf aan dat juist door het overwerken, hij een bevredigt gevoel heeft. De zorg is rond en hij heeft dit toch maar mooi gedaan. We spreken hier over een derdejaars student, die deze grote verantwoordelijkheid helemaal nog niet hoeft te nemen. En die nog moet leren om voor zichzelf op te komen. Hij moet nog leren dat de norm binnen een organisatie niet betekent dat de dingen ook daadwerkelijk zo moeten.

Als snel gaf ik aan dat als hij zo doorgaat, dit er misschien wel voor kan zorgen dat hij overspannen raakt, of burn-out raakt. Een scenario waar wij binnen de opleiding voor waken; de studenten krijgen les over weerbaarheid en bespreken dit in de les. De student had deze link nog niet gelegd en na navragen aan of hij hier iets tegen wilde doen, gaf hij direct al een nieuw persoonlijk leerdoel aan. Het is niet gezond om zoveel te willen en te moeten werken. Het is niet gezond om alles zelf te willen doen. Het is niet gezond voor de organisatie om te denken dat je collega’s het werk niet op kunnen pakken. Het is niet gezond voor de organisatie om deze norm te blijven houden. Dit is hard gezegd en soms moeilijk te bewerkstelligen.

De student heeft een nieuw persoonlijk leerdoel opgesteld. Het doel is natuurlijk SMART, maar komt erop neer dat hij niet meer zal overwerken, maar juist taken zal gaan overdragen en delegeren. Vertrouwen hebben op je collega’s dat zij het even goed kunnen doen als dat jij doet. Vertrouwen hebben op je collega’s dat zij deze werkzaamheden willen oppakken. En hopen dat de norm zal gaan veranderen om dit binnen de organisatie aan te pakken. De instellingsdocent wordt op de hoogte gesteld, zo ook de werkbegeleider. Een stukje persoonlijk leiderschap en een stukje alertheid creëren binnen het verpleegkundig team. Juist om goed werk te leveren, heb je elkaar nodig, moet je kunnen vertrouwen op elkaar. Sommige taken hoeven niet direct (door jou) opgepakt te worden en kan je dus prima delegeren of overdragen.

Als ik een ding heb geleerd binnen het ziekenhuis, is dat het een 24-uur bedrijf is. Binnen de dagdienst is het de bedoeling dat je je werkzaamheden probeert af te ronden, maar soms lukt dit gewoon weg niet. Dan is er de volgende dienst. En ga zo maar door. Binnen de thuiszorg is dit net wat anders, maar als het niet de nummer één prioriteit is en even kan wachten, dan denk ik dat je zeker wel je taken kunt overdragen. Denk aan je eigen gezondheid, want die is net zo belangrijk als die van je cliënten. Juist dit signaleren en hierop attenderen is zo belangrijk, het signaleren is stap één en er daadwerkelijk wat mee of aan doen is stap twee.

De casus heeft na een paar weken zelfs nog een vervolg. De student heeft namelijk alles besproken binnen de instelling. Hij kreeg begrip van zijn werkbegeleider. Wat er voor heeft gezorgd dat zijn werkbegeleider ook voor hém grenzen gaat stellen. De werkbegeleider spreekt hem er op aan wanneer hij langer dan noodzakelijk op kantoor blijft. Dit heeft zijn werkbegeleider ook aan het denken gezet. De student heeft deze casus binnen de intervisie les van school besproken en is door deze manier van bespreken ook tot nieuwe inzichten gekomen. Alle ballen hoog houden lukt niet altijd en het is ook de vraag of je dit wel wilt laten lukken. Soms is het nodig om even wat gas terug te nemen, grenzen te stellen én deze aan te geven. Vaak is het één stap terug zetten om weer twee stappen vooruit te zetten. Succes!

*De gehele casus is geanonimiseerd en de student heeft akkoord gegeven voor publicatie.

Hoe word jij docent verpleegkunde?

Hoe word jij docent verpleegkunde?

De laatste tijd krijg ik deze vraag veel gesteld op Instagram, goed moment dus om er een blog over te schrijven!

Misschien wel even leuk om te vertellen wat ik heb gedaan? Ik heb zelf de hoger beroepsopleiding Verpleegkunde (HBO-V) gedaan van 2012 tot 2016, hierna ben ik een half jaar op wereldreis geweest en tijdens deze wereldreis heb ik mij ingeschreven voor de universitaire master verplegingswetenschap. In het voorjaar van 2017 heb ik mijn wiskunde certificaat behaald op VWO niveau (staatsexamen) en in september van dat jaar ben ik met de pre-master gezondheidswetenschappen begonnen. Van 2018 tot en met 2020 heb ik de master verplegingswetenschappen (VW) afgerond. Deze master duurt twee studiejaren. Aangezien ik tijdens de master gewoon werkzaam was als verpleegkundige, kon ik mijn opgedane kennis gelijk toepassen in de praktijk. Zo heb ik onder andere een Evidence Based Practice (EBP) werkgroep opgericht op de afdeling waar ik toen nog werkzaam was. Voor de oprichting van deze werkgroep heb ik om hulp gevraagd aan senior onderzoekers met een achtergrond in de verpleegkunde en de hoogleraar verplegingswetenschappen van het Erasmus MC.

Op de een of andere manier ben ik hierna binnen de verpleegkundige advies raad (VAR) van het Erasmus MC doorgegroeid binnen de EBP werkgroep. Vanuit ben ik denk ik in contact gekomen met mijn oude werkgever van de EBP lessen van de Erasmus MC academie. Mijn oude werkgever is inmiddels met pensioen, maar na een leuk gesprek over de vormgeving van deze lessen was ik aangenomen. Ik vond het heel tof en nog leuker vond ik het dan een mede student van VW hier ook werkte. Ik was dus opeens aangenomen en vond het leuk om de lessen vorm te geven. Ik had niet verwacht dat ik het leuk zou vinden om de lessen überhaupt te geven aan studenten, maar ik vond het heel leuk. Naast dat ik het begeleiden van  collega’s en studenten binnen de EBP werkgroep op de afdeling leuk vond (onderwerp uitkiezen, stukje sturing in het onderzoek doen), vond ik het ook leuk om studenten te begeleiden op de werkvloer.

Toen ik de vacature van kerndocent verpleegkunde zag, was één plus één twee voor mij. Dit was de toch wel lange, maar korte uitleg van waarom ik docent verpleegkunde ben geworden. Het inspireren, motiveren en ervoor zorgen dat de nieuwe lading verpleegkundigen nog steviger in hun schoenen staat bij het uitvoeren van hun vak, maakt dat ik het nu nog steeds onwijs naar mijn zin heb. Ik zit op mijn plekje.

Dit betekent dat ik de weg HBO-V > master > solliciteren heb gevolgd. Dit betekent niet dat dit de enige weg is die je kunt volgen. Zo werken er docenten binnen de verpleegkunde opleiding die geen achtergrond is de verpleegkunde hebben, maar juist in de geneeskunde, gezondheidswetenscappen of communicatie. Hierbij is de eerste stap anders. Dit is dan HBO-opleiding > master > solliciteren. Ook werken er docenten die nog geen master hebben gehaald. Ik schrijf expres ‘nog geen’. Om les te mogen geven op de HBO-V, moet je een master hebben gedaan. Sommige docenten solliciteren op het onwijs mooie lesgeef vak, maar weten dat zij nog een master moeten doen. Hierbij is de tweede stap dus anders. Dit is dan HBO opleiding / HBO-V > solliciteren > master afronden.

Oké, dan wil je gaan solliciteren (of heb je het gedaan), maar wat zijn dan de mogelijkheden in functies? Hier heb ik zelf nog vrij weinig verstand van. Ik weet enkel dat er in ieder geval een paar soorten vacaturen zijn. Indien je nog vrij jong bent en geen master hebt, is een traineeship misschien wat voor jou. Hier een link voor een net verlopen vacature van de Hogeschool Rotterdam, voor een impressie. Indien je meer affiniteit hebt met verpleegkundige vakken, dan is kern-docent wat voor jou. Hier een link voor deze vacature. Op zo’n soort vacature heb ik een half jaar geleden gesolliciteerd. In het sollicitatieproces wordt besproken voor welk leerjaar jij de meeste affiniteit hebt (leerjaar 1 en 2 of leerjaar 3 en 4). Indien je in beide stromingen les wilt geven, is dit ook mogelijk. En als je weer meer affiniteit hebt voor geneeskunde, dan kan je solliciteren op docent geneeskunde of andere passende vacatures. Deze vacature staat momenteel niet meer online, maar je zou eens kunnen kijken op deze site.

Je kunt dus heel veel kanten op, combineren (bijvoorbeeld met een onderzoeksfunctie, promotieonderzoek, andere leerjaren of projecten) en weer switchen. Hiernaast is het goed om te weten dat je binnen de Hogeschool Rotterdam, vanaf het begin zowel didactisch als pedagogisch geschoold wordt door een docent van de leraren opleiding in de gezondheidszorg. Dit is een wekelijkse klas samen met andere nieuwe docenten. Een paar maanden na je start, start de beeldcoaching en zodra je er klaar voor bent (meestal na een jaar) start de basis kwalificatie examinering (BKE) en basiskwalificatie didactische bekwaamheid (BDB). Als je denkt dat je als docent snel bent uitgeleerd, heb je het dus mis. Dit is ook een van de redenen dat ik ben begonnen als docent, genoeg uitdagingen!

Hiernaast heb je natuurlijk ook nog de mogelijkheid om les te geven op een MBO-verpleegkunde school. Hierover heb ik geen ervaring, maar weet ik wel dat je hier wordt aangenomen zodra je de HBO-verpleegkunde opleiding in bezit hebt. Indien je dus geen master wilt gaan behalen, is dit goed en een leuk alternatief.

Meer weten? Kijk dan eens op deze link vol informatie. Heb je nog vragen? Deze kan je altijd aan mij stellen op mijn Instagram of via een berichtje onder deze blog! Heb je nog aanvullingen? Deel ze gerust!

Je bent een last…

Je bent een last…

Ik kreeg laatst een berichtje over dat ik een last zou zijn op de Intensive Care (IC). Een aantal weken geleden heb ik een paar inwerkdiensten gedraaid op de IC als buddy. Dit houdt in dat ik in deze diensten werd ingewerkt op de IC; ik moet weten waar alle materialen liggen indien deze gehaald moeten worden; ik moet alle soorten, maar voornamelijk intraveneuze, medicatie kunnen klaar maken; ik moet weten hoe ik de metingen kan verrichten op de kamer en ik moet een veneus bloedgas afkunnen nemen en kunnen uitlezen (en natuurlijk helpen bij ADL, verplaatsen in bed, verschonen, etc.). Allemaal taken die makkelijk te leren zijn, maar grote gevolgen kunnen hebben als het misgaat.

Dit maakt dat als ik daar rondloop, ik een hoge verantwoordelijkheid voel. En een soort van extra dienstbaarheid. Helaas is de corona crisis nog in volle gang en dat betekent de IC afdelingen langzaam weer volstromen met COVID patiënten. In die tijd is een buddy extreem handig. In mijn ogen zijn dan alle handen op de werkvloer nodig. Maar nee, volgens deze Instagrammer was ik tot last. Want zij had ook met buddy’s gewerkt en zij vond ze maar vervelend en tijdrovend. Dat zette mij aan tot nadenken en vandaar dat ik deze blog schrijf. Want, in de tijden van nood is het roeien met de riemen die je hebt. Extra handen erbij op de werkvloer is toch juist prettig, zou je zeggen?

Ik ben niet op haar berichtje ingegaan en heb het berichtje dan ook verwijderd. Ik noem haar even haar, maar voor hetzelfde geld was het een man. Ik weet het niet. Waarom ik haar heb verwijderd? Ik voelde een soort van woede en wilde mijn energie er niet aan kwijt raken. Achteraf denk ik zonde, want ik had best een gesprek met haar willen voeren en haar standpunt willen achterhalen. Want, ik ben van mening dat als je de kwaliteiten van iemand die je komt helpen op de juiste manier inzet, je heel veel hulp kan ontvangen. Dat heet iemand in zijn kwaliteiten zetten en daarmee is dat waardering.

Op het moment dat ik als verpleegkundige op de verpleegafdeling een super drukke dienst heb én er een student achter mij aanloopt, kan ik dat op meerdere manieren benaderen.

  • Benadering 1. Ik zou kunnen zeggen: ‘Gatsie, hier heb ik dus echt geen zin en tijd voor, ga maar naar een ander team, want ik kan je echt niet begeleiden (je bent een last).’.
  • Benadering 2. Of ik kan zeggen: ‘Wat fijn dat je er bent, ik zou je wat extra begeleiding willen geven, maar dat kan ik momenteel niet, zou je mij kunnen helpen waar nodig? Dat zal misschien betekenen dat je weinig leerrendement hebt vandaag en dat je de ‘vuile klusjes’ op moet lossen, maar dat betekent ook dat je mij enorm helpt en daarmee de patiënten ook waar wij voor zorgen.’.
  • Benadering 3/4/5/etc. Niets zeggen, niets bespreken, niet overleggen, niet goed kunnen begeleiden. Verschrikkelijk zou ik dit vinden en met een schuldgevoel zou ik naar huis gaan.

Misschien zijn er nog wel meer benaderingen mogelijk, waarschijnlijk wel. Maar laten we benadering 1 en 2 even uitlichten. Want – op ervaring gebaseerd – wat gebeurd er wanneer deze benadering plaatsvind?

  • Benadering 1. De student voelt zich niet welkom en zal met de staart tussen haar benen naar een ander team gaan. Als het zelfvertrouwen laag is of als de student onzeker is, dan kan de student de gehele situatie ook op zichzelf betrekken. Zonde, want dit is totaal niet de schuld van de student.
  • Benadering 2. De student weet waar het op aankomt in de dienst. Een keer zal niet erg zijn. Leerdoelen kunnen aan de kant worden gezet en misschien kan er hierdoor wel aan persoonlijke leerdoelen gewerkt worden. In een veiliger leerklimaat dan benadering 1. Maar de student weet dat zij kan helpen waar nodig en zal zich waarschijnlijk nuttig voelen.

Het resultaat van benadering 2? Iemand in zijn kracht laten staan. Niet dat dit (de leerdoelen aan de kant zetten en vuile klusjes laten oplossen) elke keer moet gebeuren als je werkt met een student, maar wel dat dit zo vaak als het nodig is mag gebeuren als ik werk als buddy op de IC. Ik kies hier namelijk voor. Om dienstbaar te zijn naar de patiënten, maar ook naar de IC-verpleegkundigen.

Ik ben een ervaren verpleegkundige, met 7 jaar erving in het grootste Academische ziekenhuis van Nederland (inclusief duale student tijd) en daarnaast 5 jaar ervaring op een enorme complexe afdeling waar patiënten in andere ziekenhuizen misschien wel op die IC of high care zouden liggen. Ik ben veel gewend, kan veel verpleegtechnische handelingen, ken mijn waarde en ik ken mijn grenzen. Laat mij dus gewoon helpen waar nodig én als ik iets niet kan, dan geef ik dit aan.

De benaderingen die ik kreeg.

  • Benadering 1. Die kreeg ik op Instagram van de onbekende Instagrammer die mij niet volgde en mij toch een berichtje wilde sturen. Het resultaat? Ik was boos en had wat weken nodig om hier op deze manier op te kunnen reageren. Moet je je voorstelen hoe ik mij had gevoeld als dit in real life zo was geweest. Wat deze Instagrammer trouwens ook suggereerde… want als ik met haar zou werken zou ik een last zijn, dus waarom zou ik überhaupt helpen als buddy op de IC?
  • Benadering 2. Die ik zou krijgen van mijn collega’s van het Beatrixziekenhuis. Natuurlijk zullen er drukke diensten zijn, dat ze hopen dat ik hen niet voor de voeten zal lopen. Maar met alle liefde wil ik werk van hen ontnemen en er samen voor zorgen dat we de dienst doorkomen.

Is mijn punt duidelijk? Dat als je de mensen inzet naar kracht, dat ze nooit tot last kunnen zijn? Voor hetzelfde geld laat jij mij een hele dag intraveneuze medicatie klaarmaken. Dat moet namelijk veel en vaak gebeuren op de IC. Dan heb ik een minder uitdagende dag, maar dan heb jij minder werk te doen en kan jij je richten op wat echt belangrijk is die dag. Reanimaties, COVID isolaties in- en uitlopen, beademingen instellen en ga zo maar door. Ik denk dus niet dat ik tot last ben, ik werk juist met plezier, ik denk eerder dat jij je kijk op de IC buddy’s wat kunt bijstellen ;).

Had ik je berichtje nog maar op Instagram, dan had ik je het direct kunnen vertellen. Het gaat om verwachtingen, communicatie en de juiste benadering. Ik hoop dat je er van leert. En… het niet met mij eens? Dat mag ook. Dan kunnen we erover in gesprek gaan.

Hoe moet het dan wel? Salaris en meer

Hoe moet het dan wel? Salaris en meer

In de vorige blog kwam eigenlijk naar voren dat er veel kritiek is op de salarissen van verpleegkundigen (in alle sectoren) en dat de verpleegkundigen meer betaald willen worden. Maar hoe zien zij dit dan voor zich en welke andere omstandigheden mogen er ook veranderen? Ook dit vroeg ik op Instagram. Lees het in deze blog.

Salaris

Als je het als verpleegkundige voor het uitkiezen hebt, welk salaris zou jij dan willen? Die vraag stelde ik op Instagram. Er kwamen veel reacties op. Veel wisten het niet, maar het merendeel is voor een start salaris van ongeveer 100 euro boven het modale salaris. Als je het mij vraagt alsnog best weinig, want zoals ik eerder al vertelde, is het verschil rond de leeftijd van 45 jaar best groot in vergelijking met het salaris van de leeftijdsgenoten op een HBO niveau. Verpleegkundigen zijn na twaalf jaar namelijk uitgegroeid in een schaal. De treden houden dan op. En een volgende schaal zit er pas in bij een promotie, waar sommige verpleegkundigen geen behoefte aan hebben, of wat voor sommige verpleegkundigen geen mogelijkheid is. Als ik een aanvulling mag doen, dan zou ik een onderzoek opzetten naar de meerwaarde van de verpleegkundige met ervaring. Want ik denk, nee ik weet, dat deze een grote meerwaarde heeft op het gebied van het opleiden van nieuwe verpleegkundigen, een inspiratie bron kan zijn voor andere verpleegkundigen en de zorg naar een hogere kwaliteit brengen door de jaren aan trial and error (de ervaring). Dus die verpleegkundigen verdienen meer waardering. In de vorm van een schaal die doorloopt met meerdere treden. Een mooie start hierbij zal dus zijn om een paar honderd euro hoger te beginnen met trede 1.

Verschil MBO en HBO

Jullie vinden dat er een verschil in salaris moet komen tussen MBO- en HBO opgeleide verpleegkundigen. Maar er zit één maar in. Er moet ook een verschil van werkzaamheden zijn tussen deze MBO- en HBO opgeleide verpleegkundigen. Zo raar dat dit in de opleiding wel aanwezig is. Leg simpelweg het competentie profiel maar naast elkaar. En op het moment dat zij hun werk mogen uitvoeren, moet de HBO verpleegkundige haar best doen om HBO georiënteerd te blijven. Denk alleen maar aan evidence based practice (EBP). EBP kan in elke handeling naar voren komen. Kritisch blijven, nagaan waarom handelingen op een bepaalde manier worden gedaan, kijken naar wat anders kan, durven afwijken van het protocol en het komen met aanbevelingen door middel van gedegen wetenschappelijk literatuur onderzoek. En in de praktijk? Hier wordt weinig ruimte voor gemaakt. Dit gehele proces kost tijd, maar soms is de tijd er niet voor. Zonde! Hoe zouden we deze scheiding nog meer kunnen maken? En wat vind jij hier van? Eerlijk of niet? Als aanvulling zou ik graag willen geven dat ik van mening ben dat er wel degelijk een verschil in salaris moet komen tussen de verpleegkundigen die zullen gaan afstuderen als MBO- en HBO opgeleide verpleegkundigen. Dit betekent dat er dan ook een verschil is in werkzaamheden en dat beide groepen er niet op achteruit gaan met hun salaris. Ik weet alleen niet helemaal hoe we de wens in het verschil in salaris moeten toepassen in de huidige MBO- en HBO opgeleide verpleegkundigen. Ik denk ook niet dat dit zo besloten kan zijn. Anders was de wet nu wel rond geweest 😉.

Opvallend veel parttime

Wat een volger opviel is dat er opmerkelijk veel parttime wordt gewerkt in de zorg, maar dat de verpleegkundigen alsnog vinden dat zij te weinig verdienen. Betekent dit dat zij genoegen nemen met het salaris wat zij verdienen? Of dat zij eigenlijk minder zouden willen werken, maar dat dit niet kan? Of dat er zaken ingeleverd moeten worden (bijvoorbeeld uiteten gaan) om wel die 16 tot 24 uur te kunnen werken. Ik ben benieuwd…

Wat doen die vakbonden dan?

Hot topic! Hier onder wat interessante links om je in te verdiepen. Houd er rekening mee dat deze blog is geschreven in september 2021 en dat er nog veel meer nieuws te vinden is. Heb jij een belangrijke aanvulling? laat het mij weten.

Ook SER zegt het: salarissen verpleegkundigen moeten omhoog | RTL Nieuws

Prinsjesdag 2021: geen nieuwe plannen voor de zorg, geen salarisverhoging zorgpersoneel – Nursing

Vakbonden tegenover elkaar om afsluiten nieuwe cao voor universitaire ziekenhuizen: ‘We laten het er niet bij zitten’ – EenVandaag (avrotros.nl)

Op 28 september grootste staking in academische ziekenhuizen ooit – FNV

Meerderheid Tweede Kamer eist hoger salaris in de zorg, winstbelasting omhoog | NOS

SP en ChristenUnie willen 600 miljoen voor salarissen zorg – Skipr

Cao ziekenhuizen: NU91 wil dit jaar 3% salaris erbij, daarna meer – Nursing

Kijk en vergelijk: wat doen de politieke partijen voor onze beroepsgroep? | V&VN (venvn.nl)Herstelplan voor de zorg: dit moet er gebeuren volgens V&VN en de medisch specialisten – Nursing

Aannames over het werken als verpleegkundige in… alle sectoren!

Aannames over het werken als verpleegkundige in… alle sectoren!

Die ene vriend die aan je vraagt hoe jij het volhoud om continue die oude mensen te verschonen. Dit is dan nog enigszins netjes opgeschreven. Vaak komen de woorden: ‘vies’, ‘poep’, ‘luier’ en ‘schoonmaken’ er ook nog aan te pas. Verschrikkelijk. Maar hoe kunnen zij een goed beeld hebben van de zorg als zij er zelf nog nooit hebben gewerkt? En zij dan moeten varen op aannames? Wij hebben een prachtig mooi en dynamisch beroep. Natuurlijk staat het handelen voor de patiënt/cliënt/bewoner in ons beroep centraal, maar dat betekent echt niet dat we hele dagen aan het wassen zijn of incontinentie broekjes moeten verwisselen. Hiernaast hebben we natuurlijk ook nog die ene persoon die aan jou gaat vragen wat hij kan doen bij probleem X want hij weet dat jij in de zorg werkt. Oeps. Ik vroeg op mijn Instagram aan jullie wat aannames zijn over de verschillende sectoren. Ohh en wat een reacties heb ik hier op gehad. Om die reden zet ik die aannames hier op een rij.

Veel mensen hebben een aanname gedeeld en erna verteld waarom dit juist niet (of soms wel) klopt. Ook heb ik af en toe mijn mening gegeven. Dan staat er duidelijk het woordje ‘ik’ in de zin. Heb jij zelf nog een aanvulling? Dan hoor ik het graag via een berichtje onder deze blog of op mijn Instagram 😊.

In de thuiszorg moet je als verpleegkundige…

Alleen maar steunkousen aan trekken                

Een route van de verpleegkundige werkzaam in de thuiszorg is erg divers. Natuurlijk moeten er soms ook steunkousen aangetrokken worden, maar er komt bijvoorbeeld ook wondzorg, medicatie aanreiken en katheterisatie voor.

Gebroken diensten werken                     

Dit is volgens een volger echt niet waar. Ik denk dat er best een keer een gebroken dienst kan voorkomen, maar dat je samen met je team en de planner ook kunt kijken naar hoe de indeling van zorg nog beter kan.

Haasten, want je hebt geen tijd voor je cliënten.                          

Helaas wordt deze aanname vaker gedeeld. En helaas wordt er ook aangegeven dat de gegeven tijd die je soms voor je cliënten hebt, ook daadwerkelijk kort is.

Alleen maar billen wassen         

Uhh nee. Dat zou betekenen dat je in de middag nog steeds aan ‘het poetsen’ bent. Natuurlijk moeten er cliënten geholpen worden bij de ADL, maar ten eerste betekent dit niet dat jij als verpleegkundige alles moet overnemen en ten tweede betekent dit niet dat jij hier een hele dag mee bezig bent.

Alleen maar koffie drinken bij alle cliënten

Zo, dat zou gezellig zijn. Wel lekker tegenstrijdig met het feit dat er eigenlijk te weinig tijd zou zijn. Al denk ik zeker, dat een stukje psychosociale zorg goed uitgevoerd kan worden met een kopje thee als je wat tijd over hebt.

Moeite doen om contact te leggen met je collega’s

              Geen fysiek contact, maar gelukkig bestaan er tegenwoordig apps waardoor je in contact kan komen en blijven met je collega’s.

Niet komen als je een HBO diploma hebt, want er is geen uitdaging

              Zo niet waar! Ik denk dat juist als HBO verpleegkundige je moet kunnen signaleren wanneer de zorg niet wordt gegeven zoals het zou moeten en dat je dit kunt gaan opzoeken in de wetenschappelijke literatuur. Hierdoor ben je continue bezig met klinisch redeneren en het verbeteren van de zorg.

Alleen maar op kantoor zitten

              Ik denk dat hiermee de HBO verpleegkundige wordt benoemd die indiceert. Helaas weet ik zelf niet of deze aanname waar is of niet, dit hoor ik graag van jullie!         

Alleen maar laagcomplexe zorg verlenen

              Ik denk juist dat je in de thuiszorg al snel complexe zorg verleend aangezien er over het algemeen een cliëntenbestand is met enorm veel co morbiditeit en bijvoorbeeld overbelaste mantelzorgers. Hierdoor is een holistische visie van belang. Als tip zou ik zeggen, pak het zelcom model er eens bij… ik ben benieuwd! Heb jij nog aanvullingen?

Huishoudelijke klusjes doen, alleen maar schoonmaken

              En het antwoord was: dit zit als verpleegkundige in de wijk juist niet in je takenpakket…

Je bent enkel eten aan het opwarmen in een avondroute

              Ik denk dat we daarmee weer terug komen op het eerste punt. In de avond is er juist veel sondevoeding, subcutane injecties, medicatie aanreiken en ook wondzorg (en ga maar zo door).

In de geestelijke gezondheidszorg moet je als verpleegkundige…

Moet je uitkijken, want hier lopen alleen maar gekken rond

              Wat volgens de gene die deze aanname heeft gedeeld echt niet zo is. Iedereen kan in de geestelijke gezondheidszorg belanden. En dan ben je dus niet gek. Ook niet als werknemer (ja deze aanname kwam ook voor).

Sterk in je schoenen staan, want je wordt zelf snel depressief

              In de geestelijke gezondheidszorg werk je met een breed scala aan patiënten. Als de geestelijke gezondheidszorg bij je past, wordt je juist energiek van de hulpverlening aan de mensen die het nodig hebben.

Alleen maar mensen platspuiten

              Echt niet waar. Dit gebeurd alleen maar wanneer het echt noodzakelijk is.

In de gehandicaptenzorg moet je als verpleegkundige…

Allemaal kwijlende mensen die niet kunnen praten verzorgen

              Dus als je gehandicapt bent, kwijl je bij voorbaat? En als je gehandicapt bent, kan je niet praten? Hier hoef ik niets op aan te vullen 😉

Alleen maar luiers verschonen

              Dat is dus echt niet je hoofdtaak als verpleegkundige in de gehandicaptenzorg.

Alleen maar de lichamelijke zorg leveren

              Veel al hebben de mensen in de gehandicapten zorg, zorg nodig bij de ADL, maar dit betekent niet dat je hier de gehele dag mee bezig bent.

In een hoge werkdruk werken

              Helaas waar volgens degene die aanname heeft verstuurd.

Alleen maar voor cliënten in een rolstoel zorgen

              Nee, niet iedereen zit in een rolstoel!

De gehele dag billen poetsen en heb je geen tijd voor verpleegtechnische handelingen

              Juist mensen met een handicap hebben co morbiditeit, waardoor er ook verpleegtechnische handelingen voorkomen.

In de revalidatiezorg moet je als verpleegkundige…

Alleen maar mensen die kwijlen verzorgen

              Zo niet waar! Je helpt juist mensen te revalideren. Je helpt mensen met beter worden. En als ik mag aanvullen? Kijk eens bij de aanname over kwijlende mensen in de gehandicapten zorg. Die uitleg slaat ook wel de spijker op de kop.

Op de achtergrond staan want de fysiotherapeut en de ergotherapeut hebben de regierol

              Als verpleegkundige heb je hierdoor een uitvoerende rol. Maar dit betekent niet dat je niet mee kunt denken in het revalidatieproces.

In de ziekenhuiszorg moet je als verpleegkundige…

Tegen hiërarchie kunnen, want je bent het hulpje van de arts

              Ik weet niet beter dat je samen zorgt voor de patiënt. De arts met zijn artsenexpertise en de verpleegkundige met de verpleegkundige expertise. De verpleegkundige van nu heeft juist leiderschap nodig en tijdens het lopen van de visite kan de verpleegkundige dit goed aantonen. Opkomen voor de patiënt en de beste zorg.

Heel veel billen wassen

              Ja soms is het ochtend rondje veel wassen, maar dat verschilt ook veel per afdeling. Maar hier ben je echt niet een hele dag mee bezig en soms heb je dagen dat je ook niet hoeft te wassen.

Er tegen kunnen om alleen maar pauze te houden

              Oh, ik zou graag willen weten waar dit wél mogelijk is…

Tegen een hoge werkdruk kunnen

              Ja. Rennen, vliegen en soms zou je jezelf het liefste in tweeën opsplitsen.

Kunnen omgaan met de meeste nieuwe technologie

              In het Erasmus MC wel. In het Beatrixziekenhuis vind ik dit in vergelijking met het Erasmus MC dus best wel tegenvallen, maar in vergelijking met andere landen weer niet… Hoe is dat in andere ziekenhuizen?

Echt werken, want het is het meest uitdagend

              Ja ik vind het werken in het ziekenhuis uitdagend, maar dit betekent niet dat dit de enige sector is met uitdaging. De uitdaging moet je zelf zoeken, vinden en handhaven. In elke sector.

Goed zijn in alle verpleegkundige handelingen

              De inzender was verbaasd dat niet alle verpleegkundigen een infuus kunnen prikken. Ik denk dat we allemaal onze eigen specialiteit hebben en dat je als verpleegkundige ook niet kunt verwachten dat je overal goed in bent. Dat is in het dagelijkse leven toch ook niet zo? Waarom in het werkleven dan wel? Iedereen heeft sterkere en minder sterke punten. Zo kan ik altijd wel een infuus prikken, vind ik neusmaagsondes inbrengen verschrikkelijk (ondanks dat ik het goed kan) en kan ik juist niet goed een vrouw katheteriseren.

Kunnen roddelen en arrogant zijn

              Alsof dit een soort selectie criteria zijn om verpleegkundige in het ziekenhuis te worden. Ik vind roddelen in het dagelijks leven al niet kunnen, laat staan op de werkvloer. Dan wil je zeker een fijn werkklimaat hebben. Negatief praten over een ander zonder dat hij of zij erbij is, kan dan echt niet. Ik heb eigenlijk nog nooit een verpleegkundige meegemaakt die zich verheven voelde boven de rest. Je werkt in een team en samen krijg je de zorg rond.    

Alleen maar poep ruimen

              Defecatie is prettig, want dit betekent dat de darmen goed op gang zijn. Dus hier houden verpleegkundigen in het ziekenhuis zich dagelijks mee bezig. Maar alleen maar ontlasting opruimen is ook niet ons gehele takenpakket.

Continue het zelfde riedeltje

              Werken in het ziekenhuis is juist enorm divers

In de verpleeghuiszorg moet je als verpleegkundige…

Tegen saaie dagen kunnen, er is geen uitdaging

              Echt niet! Het werken is heel divers en uitdagend. Ik nogmaals aan dat ik denk dat juist als HBO verpleegkundige je moet kunnen signaleren wanneer de zorg niet wordt gegeven zoals het zou moeten en dat je dit kunt gaan opzoeken in de wetenschappelijke literatuur. Hierdoor ben je continue bezig met klinisch redeneren en het verbeteren van de zorg.

Heel hard werken

              Ja en nee. Soms is het dagen heel hard werken met onderbezetting en soms heb je wat meer tijd vrij om een praatje te maken met de bewoners.

Poepluiers verschonen

              Natuurlijk moet dit ook hier gebeuren, maar nogmaals: dit is niet de hoofdtaak van een verpleegkundige.

Alleen maar werken met dementerende en zeurende ouderen

              Dit is echt niet zo, het is zo’n mooi beroep!

Het salaris van een verpleegkundige

Het salaris van een verpleegkundige

Dé blog waar ik al een tijdje over nadacht, maar eigenlijk te ‘bang’ was om over te schrijven. Het nieuws stond er immers vol mee. Verpleegkundigen die vinden dat zij te weinig verdienen, leraren in het basisonderwijs die daar ook wat van vinden en politie agenten die uiteindelijk minder blijken te verdienen dan verpleegkundigen.

Dus ik ga op zoektocht… wat verdient de gemiddelde Nederlander, wat verdient de gemiddelde Nederlander met een HBO-diploma (ik heb zelf immers de HBO-Verpleegkunde opleiding afgerond) en hoe staat de verpleegkundige in dit rijtje. In dit alles neem ik het netto inkomen mee, aangezien dit is wat er op de rekening wordt gestort en dus te gebruiken is om de vaste lasten mee te betalen (en dit voor mij het makkelijkste te achterhalen is 😉).

Jan Modaal en het gemiddelde

Tempo-team heeft een salarislijst online gezet voor verschillende beroepen. Maar laten we eerst even beginnen met wat Jan Modaal volgens hen verdient, gebaseerd op de cijfers van het Centraal Plan Bureau en Nationale beroepengids. Dit is 36.500 euro bruto. Netto is dit ongeveer 28.792 per jaar en dat maakt 2.292 euro per maand (min heffingskorting en arbeidskorting). Dit betekent dat een inkomen van 2.292 euro netto per maand het vaakste voorkomt en hiermee gezien kan worden als een doorsnee inkomen. Dit is iets anders dan het gemiddelde inkomen. Volgens het CBS lag het laatste gemeten gemiddelde inkomen op 30.800 euro netto per huishouden. Dit is in 2019 gemeten.

Even terug komen op de salarislijst. De verpleegkundige staat hier niet tussen. De leraar van het basisonderwijs verdient ongeveer 3190 euro volgens hen. Gelukkig kan de NOS ons verder helpen in een recent geplaatst artikel. Hierin staat dat leraar van het basisonderwijs tussen de 2680 en 4110 euro verdient, de verpleegkundige van een regulier ziekenhuis (met HBO niveau??) 2620 – 4120 euro verdient en de hoofdagent van de politie 2060 tot 3420 euro. Hier heb ik even HBO met een vraagteken neergezet, want voor zover ik weet bestaat er geen scheiding in salarissen tussen de MBO- en de HBO-verpleegkundige in het ziekenhuis. De specialisaties en hiermee de schaal of trede verhogingen laat ik nu even achterwege.

Wat betekent dit nu? Iniedergeval dat de verpleegkundige evenveel zou verdienen als de leraar van het basisonderwijs en meer dan de hoofdagent bij de politie. Als wij het inkomen van de verpleegkundige bekijken aan de hand van de ziekenhuis CAO FWG 45 is dit 2319 – 3322 euro bruto. Dit is al weer iets minder dan volgens de NOS. Als ik dit salaris bereken naar een netto inkomen per maand kom ik op 1995,08 euro – 2562,17 euro. Het startsalaris is onder modaal (en onder het gemiddelde, want dat lag hoger dan modaal).

Hoe zit dat na 4 jaar werken?

Laten we uitgaan van een verpleegkundige met vier jaar ervaring in FWG 45.  Gebaseerd op de CAO van 2021 zou deze verpleegkundige dan 2741 euro bruto krijgen bij een volledige werkweek van 36 uur. Dit is 2246,17 euro netto in de maand. Gemiddeld ben je rond de 23 jaar als je afstudeert van het HBO. Dit maakt dat je vier jaar later 27 bent. Het gemiddelde netto salaris is dan 2291,66.  Dat zou betekenen dat deze verpleegkundige rond het gemiddelde verdient voor de leeftijd. Als we dit uitsplitsen naar het gemiddelde salaris van een HBO/WO’er, dan zou het bruto salaris 34.200 euro moeten zijn. Indien we die 2741 euro keer 12 maanden doen, krijgen we 32.892 euro bruto per jaar. Hierbij is dan geen vakantiegeld en/of dertiende maand bij meegenomen. Een verpleegkundige met vier jaar ervaring verdient dan om en nabij Jan modaal en ongeveer even veel als het gemiddelde van de subgroep HBO/WO. Dit kan dus gezien worden als een doorsnee inkomen. En dit betekent dat er beroepen op het HBO/WO zijn die minder verdienen, en dat er beroepen zijn die meer verdienen.

En als je 45 jaar bent?

Als je 45 jaar bent, HBO-verpleegkunde en gemiddeld rond je 23ste klaar was met de opleiding, dan heb je ongeveer 22 jaar ervaring. Dit betekent dat je in trede 12 zal zitten (hoogste trede). Hierna kan je dus ook niet meer doorgroeien in je salaris binnen deze schaal. Dit staat gelijk aan 3322 euro bruto en hiermee 2562,17 euro netto. Het gemiddelde salaris zit dan op 2800 euro netto per maand. Ondanks dat dit boven het modale inkomen is, zit je dan als verpleegkundige onder het gemiddelde salaris voor jouw leeftijdsgroep. En hoe ouder jouw leeftijdsgenoten worden, hoe meer zij nog kunnen verdienen. Dit geldt niet voor de verpleegkundigen.

Dus voor een verpleegkundige in FWG schaal 45 (ziekenhuis schaal) geldt dat zij bij start 1995,08 euro netto per maand krijgen, na vier jaar is dit 2246,17 euro netto per maand en al je 45 jaar bent is dit 2562,17 euro per maand. Dit is met een 36-urige werkweek (fulltime) en zonder onregelmatigheidstoeslag (ORT).

Onregelmatigheidstoeslag

Omdat verpleegkundigen dag, avond en nacht moeten werken, krijgen zij onregelmatigheidstoeslag (ORT). Deze ORT komt boven op het vastgestelde uurloon. Dit is het uurloon wat is vastgesteld aan de hand van de schaal en trede waar jij je als verpleegkundige in bevind. In de ziekenhuizen CAO is dit als volgt vast gesteld:

– 22% voor onregelmatige dienst op uren vallende tussen 06.00 uur en 07.00 uur en tussen 20.00 uur en 22.00 uur op maandag tot en met vrijdag;

– 38% op uren vallende tussen 06.00 uur en 08.00 uur en tussen 12.00 uur en 22.00 uur op zaterdag;

– 47% op uren vallende tussen 00.00 uur en 06.00 uur en tussen 22.00 en 24.00 uur op maandag tot en met vrijdag;

– 52% op uren vallende tussen 00.00 uur en 06.00 uur en tussen 22.00 en 24.00 uur op zaterdag;

– 60% op uren vallende tussen 00.00 uur en 24.00 uur op zon- en feestdagen en op uren vallende tussen 18.00 uur en 24.00 uur op 24 en 31 december.

In andere blogs heb ik al geschreven wat een nachtdienst met je doet en heb ik de nachtdienst positief proberen te benaderen. Het is niet voor niets dat hier op deze manier over geschreven wordt. Onregelmatig werken is zwaar voor lichaam en geest.

In het ECHT

Dus nu. We weten wat het netto inkomen minimaal moet zijn van de verpleegkundige uitgaande van de FWG 45 beschreven in de ziekenhuis CAO en we weten nu de hierbij behorende ORT.

Ik ben geen economisch wonder, maar dit zijn dus de getallen van het internet. Laten we kijken wat ik heb verdiend van student tot senior verpleegkundige. Ik heb wegens veranderde CAO’s ervoor gekozen om mijn netto salaris per maand aan te houden.

  • 2013 / Student PG Laurens variërend van 30 tot 150 euro / schaal en trede onbekend (1 fulltime week hierna 24 uur in de week);
  • 2014 / Student kleine thuiszorgorganisatie variërend van 130 tot 190 euro / schaal en trede onbekend (24 uur in de week);
  • 2014 / Bijbaan kleine thuiszorgorganisatie 300 tot 400 euro / schaal en trede onbekend (uren variërend tot aan 12 uur in de week);
  • 2014 tot 2016 / Duaal student 1100 tot 1700 euro inclusief ORT. Hierbij komt de vakantie toeslag en 13de maand er nog apart bij  / schaal en trede onbekend (32 uur in de week, 24 uur op de werkvloer en 8 uur op school). 
  • 2017 tot 2018 / jong gediplomeerd verpleegkundige, 1700 euro zonder ORT. 1800 tot 2000 euro met ORT / Schaal 7, trede 0 (32 uur in de week en hierna met zelfde salaris door meer nachten 24 uur in de week).
  • Een trede omhoog was ongeveer 100 euro per maand meer.
  • 2019 – 2020 / senior verpleegkundige / Schaal 8a trede 1 / 2000 tot 2400 euro met ORT. (24 uur in de week) 
  • 2021 / senior verpleegkundige / schaal 8a trede 3 / 2400 tot 2600 euro met ORT / Schaal 8a trede 3 (houd hiermee rekening dat ik aan het re-integreren was) (32 uur).

Veel ORT staat gelijk aan ongeveer een reeks van vier a vijf nachten en ongeveer zes avonddiensten. Dit is bij een contract van 32 uur in de week, dit is dus zo’n 16 diensten per maand. Waarvan je in het ergste geval er dus maar ongeveer vijf in de dagdienst werkt.

Andere beroepen VS verpleegkundige

Hieronder de startsalarissen van andere beroepen. Nu wel even bruto per maand. Maar als indicatie waarop een verpleegkundige dan ongeveer zit. Startsalarissen bruto per maand:

Elektrotechniek 2827

Vastgoed en makelaardij 2736

International Business 2595

Verpleegkundige 2319

Social Work 2149

Kunst academie 1902

Logopedie 1879

Verschillende werkvelden

Op Instagram heb ik ook aan jullie gevraagd wat jullie verdienen. Super mooi zo’n voorbeeld van internet en mijn eigen salaris, maar dan bekijken wel enkel de ziekenhuis CAO (FWG 45) en de academische CAO (schaal 7 en 8a). Dus hier komen jullie voorbeelden. Houd bij de voorbeelden in gedachten dat fulltime werken in de zorg als 36 uur wordt gezien en dit salaris dan ook weer vergeleken kan worden met het modaal en gemiddelde. Dit betekent dat 32 uur werken niet fulltime is.

Gehandicaptenzorg / 2 jaar werkzaam / 5 dienstjaren / min 2100 max 2600  euro / 36 uur

Dementie verpleegkundige / 1 dienstjaar / min 2000 euro / 32 uur

IC verpleegkundige / 16 dienstjaren / min 1800 max 2200 euro / 20 uur

Kinder- en neonatologie verpleegkundige / 13 dienstjaren / min 1900 max 2000 / 20 uur

Topklinisch Ziekenhuis / 1 dienstjaar / min 1400 max 1600 euro / 24 uur

Ziekenhuis Academisch /  38 dienstjaren / min 1900 max 2400 euro / 24 uur

Ziekenhuis Universitair / 1 dienstjaar / min 2100 max 2700 euro / 32 uur

Ziekenhuis / 1 dienstjaar / min 1900 max 2300 euro / 32 uur

Senior verpleegkundige Universitair / 3 dienstjaren / min 2200 max 2500 euro / 32 uur

Ziekenhuis / 5 dienstjaren / min 2200 max 2900 euro / 32 uur

Oncologie verpleegkundige/ 5 dienstjaren / min 2200 max 2500 euro / 32 uur

IC leerling universitair / 3 dienstjaren / min 2000 max 2500 euro / 32 uur

Ziekenhuis / 5 dienstjaren / min 2200 max 2400 euro / 36 uur

SEH/IC verpleegkundige / 4 dienstjaren / min 3000 max 3350 / 36 uur

Wijkverpleegkundige / 10 dienstjaren / min 1900 max 2100 / 20 uur

Thuiszorg / 2 dienstjaren / min 1423 max 1800 euro /  26,66 uur

Wijkverpleegkundige / 1 dienstjaar / min 1800 max 2000 euro / 24 uur

Wijkverpleegkundige / 1 dienstjaar / 1900 euro / 28 uur

Thuiszorg / 1 dienstjaar / min 1900 max 2100 euro / 28 uur

Specialistische thuiszorg / 8 dienstjaren / min 2500 max 3200 euro / 28 uur

Verpleeg en verzorgingshuis / 3 dienstjaren / min 2631 max 3000 euro / 36 uur

Verpleeghuis / 1 dienstjaar / 1930 euro / 28 uur

Verslavingszorg / 2 dienstjaren / min 3300 max 3800 / 36 uur

Aangezien er ook een aantal studenten hun salaris aan mij hebben doorgegeven en ik er van uit ga dat je als student nou ook benieuwd bent naar wat je gaat verdienen, of naar wat anderen verdienen, hier wat meer informatie daarover:

Student bij de Rivas / 300 euro / 32 uur

Bijbaan verzorgingstehuis / 11,27 euro per uur netto

Verpleeghuis student / 400 euro / 32 uur

Leerling verpleegkunde ziekenhuis / min 1800 max 2000 euro / 32 uur

Verzorgende IG in opleiding tot verpleegkundige / 15 euro per uur

Ziekenhuis leerling / min 1200 max 1500 euro / 32 uur

Conclusie

Fulltime werken in de zorg is 36 uur. Diegene die 36 uur werken, verdienen over het algemeen net aan en boven het modaal en met ORT er ruim boven. Net niet fulltime werken is 32 uur. Diegene die 32 uur werkten, verdienden over het algemeen net onder of rond het modaal en met veel ORT er boven. Ik heb nooit fulltime gewerkt in de zorg. Hier krijg je met de onregelmatigheid echt een horror rooster van (vind ik). Daarom vind ik de mensen die wel fulltime kunnen werken in de onregelmatigheid altijd best knap. Het voordeel is wel dat je altijd op de hoogte bent van alles wat er op de afdeling gebeurd. Als je naar mijn salaris kijkt met 32 uur verdiende ik als starter onder modaal en hierna boven modaal.

Universitair (onder andere het Erasmus MC waar ik heb gewerkt) lijkt beter te verdienen dan een algemeen ziekenhuis. De wijkverpleegkundigen hebben enorme uitschieters. En over de rest is er weinig te zeggen, aangezien de gewerkte uren zo variëren.

Concluderend verdienen de verpleegkundige niet weinig (meestal rond modaal met een 36 uur contract) en kan dit salaris kan meer worden door vaker onregelmatig te werken. Wel is het opmerkelijk dat een beroep met zo’n hoge werkdruk en een continue belasting door ziekteverzuim en te kort aan personeel, netto zonder ORT maar rond modaal verdient. Het werk van een verpleegkundige is meestal lichamelijk zwaar en daarmee een enorme belasting, en het vergt ook nog een heldere gedachte. Dan heb ik het nog niet gehad over de verantwoordelijkheid die het beroep met zich meedraagt. Het werk van een verpleegkundige gaat immers vaak om mensenlevens. Als laatste is het toch wel opmerkelijk dat het salaris pas goed boven modaal uitkomt als er vaker onregelmatig wordt gewerkt.

De periferie VS de academie

De periferie VS de academie

In juni heb ik mijn eerste inwerkdiensten in een regionaal ziekenhuis gehad. Dit ziekenhuis is gevestigd in Gorinchem en heet het Beatrixziekenhuis. Sinds 2014 ben ik werkzaam binnen het Erasmus MC. Eerst als duaal student, later als verpleegkundige en een aantal jaren later als lid van het canule team en senior verpleegkundige. Het Erasmus MC is gevestigd in Rotterdam en is een universitair medisch centrum.

Het verschil tussen de periferie (het streekziekenhuis) en de academie (het universitair medisch centrum) is op internet ook wel te vinden. Hier staat dan ook vaak beschreven dat de periferie meestal de basis zorg op zich neemt, terwijl de academie naast de basis zorg ook de trauma zorg, top klinische zorg en de topreferente zorg op zich neemt. Dit betekent dat de patiënten die in een traumacentrum behandeld moeten worden of hooggespecialiseerde of complexe zorg (zoals oncologische chirurgie, cardiochirurgie, neurochirurgie, interventietechnieken, etc.) nodig hebben, niet in de periferie behandeld kunnen worden.

Dit verschil is best duidelijk, maar wat merk je als verpleegkundige? Wat is dan het verschil tussen de periferie en de academie? Aangezien ik jaren heb gewerkt in het Erasmus MC, zal ik dit ziekenhuis dan ook gaan vergelijken met het Beatrixziekenhuis in Gorinchem. Heb jij ooit de overstap gemaakt? Of heb je als student in beide settingen gewerkt? Dan ben ik ook benieuwd of je onderstaande punten herkent, of dat je misschien wel iets toe te voegen hebt! Ik heb de tien meest opvallende uitgekozen:

1.De hoeveelheid afdelingen

Het Beatrixziekenhuis is iets groter dan het bijgebouw waar mijn oude afdeling kliniek Hoofd Hals in is gevestigd. In dit bijgebouw zitten vier verdiepingen, waarvan er momenteel drie in gebruik zijn. Op één afdeling zit de kliniek Hoofd Hals, op de andere twee afdelingen de Interne Oncologie. In het Beatrix heb je naast de bevallingszorg, de dagbehandeling en de Intensive Care / CCU vijf verpleegafdelingen: de Interne / MDL, Neurologie / Cardio, Long, Gynaecologie / Urologie / Orthopedie en Chirurgie / Plastische / Kaak / KNO.  Het Erasmus telt daar en tegen veel meer afdelingen, met dan ook vaak hele specifieke ziektebeelden en verschillende centra’s. Het ziekenhuis alleen heeft al 12 verdiepingen. Daarnaast heeft het ziekenhuis een apart kinderziekenhuis met een tal van specialismes. Dit kinderziekenhuis heet het Sophia Kinderziekenhuis. In het Beatrixziekenhuis is alles op loopafstand, in het Erasmus MC pakte ik vaak de step. Sommige fietsen zelfs door het ziekenhuis heen.

2. De voorzieningen in het ziekenhuis

Het Erasmus MC heeft verschillende restaurants, een eigen apotheek, poliklinische apotheek, travel clinic, de PATIO, een sportschool voor medewerkers, één Albert Heijn in de passage en één Albert Heijn op het OK-complex, meerdere koffietentjes en een drogisterij. Hiernaast kan je als medewerker met een bepaald abonnement parkeren in de museumpark parkeergarage. Als bezoeker of patiënt heb je de keuze uit zelfs meerdere garages. Daarentegen heeft het Beatrixziekenhuis een restaurant in de hoofdlocatie en in het gasthuis zit ook een restaurant, waar medewerkers ook wat kunnen eten. Om te parkeren ben je snel klaar, want er is maar één parkeer terrein voor medewerkers. Bezoekers kunnen in de parkeergarage staan.

3. Pakken op halen en wegbrengen

In het Erasmus staan kleding inname apparaten (KIA) en kleding uitgifte apparaten (KUA). Bij de KIA lever je je werkkleding in door een luikje, waarna je de chip in je pak wordt gelezen en het krediet op je pas wordt bijgevuld. Ook kan bij de KIA aangeven wanneer het pak vies/kapot/etc. is en er naar gekeken moet worden. Bij de KUA haal je door middel van een scan en een touchscreen je pak op. Hierbij kan je over het algemeen niet kiezen uit meerdere maten (behalve als jou maat op is). Je laat één jas maat en één broek maat op je pas zetten en krijgt hieruit een krediet van twee complete pakken. Dit zorgt ervoor dat je in de ochtend aan komt, je pas scant, een jas en een broek aanklikt en deze ophaalt uit het luikje waar jouw jas en broek door middel van een robotarm naar toe wordt gebracht. In het Beatrix werkt dit allemaal een stuk makkelijker. Ook hier heb je een aantal, zelf te kiezen, jassen en broeken op je naam staan. Deze zitten trouwens een stuk aangenamer! Na het passen en doorgeven van je maat krijg je een sleutel van een kluisje. In dit kluisje worden de schone pakken gelegd. De vuile pakken mogen na afloop in een grote wascontainer. Hierbij wordt er niets gescand, maar krijg je door middel van een naamkaartje in je broek en jas, je eigen dienstkleding weer terug.

4. Het omkleden

Als je in het Erasmus MC je pak hebt gehaald, ga je door naar de schoenen lockers. In deze locker kan je je schoenen en eventueel een klein werktasje opbergen. Deze locker behoud je voor een wat langere tijd. Het volgende station is de omkleedruimte. Als vrouw heb je in het Erasmus MC geloof ik keuze uit vier grote omkleedruimtes. Je kunt voor een gestapeld of een schuin kluisje kiezen. Ben je omgekleed, dan loop je via de kelder gangen naar je de lift van jouw gebouw toe om naar de afdeling te gaan. Je hebt trouwens ook nog de mogelijkheid om te douchen in het Erasmus MC, er zijn meerdere ruime douches aanwezig naast de schoenen lockers. In het Beatrix werkt het allemaal net even anders. Het omkleden doe je niet bij je eigen kluis. De eerste keer dat ik ging werken deed ik dit wel en de medewerkers liepen maar in- en uit om hun dienstkleding te pakken. Best gênant en vervelend. Uit je kluis haal je je jas en broek, je loopt naar de afdeling en hier kleed je je in de afdelingskleedruimte om. Hier laat je dan ook je tas en waardevolle spullen staan.

5. Het gedag zeggen

Als je in het Erasmus MC binnenkomt aan het begin van je dienst, wordt er nauwelijks gedag gezegd. Op den duur ken je wel een aantal mensen van verschillende afdelingen. Die groet je dan. De mensen die je niet kent zeg je geen gedag. Ik heb het een aantal keer geprobeerd om het wel te doen, maar mensen horen je niet, zeggen geen gedag terug of zijn gewoon verbaasd dat er wat wordt gezegd… In het Beatrixziekenhuis zegt elke medewerker elkaar gedag. Ik kende op mijn eerste werkdag niemand en werd zomaar door iedereen gegroet (natuurlijk groette ik netjes terug). Dit maakt dat er een fijne sfeer hangt en dat ik mij direct welkom voelde.

6. De verschillende type patiënten

In de stad hebben ze allemaal haast en moet alles zo snel mogelijk. Vaak wordt er bot gereageerd, wordt alles drie dubbel gecheckt en wordt er tegen de bezoekregels ingegaan. In het Erasmus MC maak ik maar weinig christelijke patiënten mee. Nu moet ik ook eerlijk zeggen dat de doelgroep van de afdeling voornamelijk oncologische KNO patiënten zijn en dat is sterk geassocieerd met roken, alcohol en drugs gebruik. Maar in het Beatrixziekenhuis lijkt het of de patiënten meer geduld hebben, meer warm eten tussen de middag en vaker moeten bidden voor het eten.  De slag patiënten lijkt gewoon net even wat anders.

7. Elektronische programma’s

Ik weet nog wel dat een collega van het Beatrix tegen mij zei dat er een patiënt gewogen moest worden. Hij was bedlegerig. Ik zei dat ik dat wel even zou doen met de bed weeg schaal. Ik zag ten slotte dezelfde bedden staan. Dacht ik. Eenmaal bij het bed aangekomen zag ik dat er geen geïntegreerde weegschaal in het bed zat… oeps… dan toch meer wegen in de tillift. Zo mis ik in het Beatrixziekenhuis wel meer elektronische snufjes. Ik zal er een paar opnoemen.

Het beddenprogramma om bedden te halen en te brengen en vervoer in aan te vragen is in het Erasmus MC geheel elektronisch. Zodra er patiënt ontslagen wordt, komt er een automatische opdracht om het vieze bed op te halen en het schone bed te brengen. In het Beatrixziekenhuis werkt dit volgens een papieren lijst. In het Erasmus MC kan je in dit programma dus ook het vervoer aanvragen, maar dit gaat in het Beatrixziekenhuis ook niet digitaal.

In het Erasmus MC was ik gewend om volledig met HiX te werken. Dit is het elektronische patiëntendossier. Aangezien het Beatrixziekenhuis ook met HiX werkt, had ik al snel de aanname dat zij dat ook deden. Maar hier worden de vochtlijsten, de infusie en de bloedsuikers nog op papier bijgehouden.

De computers hebben geen scan om de pas te scannen zodat er ingelogd kan worden, zo heeft de opiaten kluis dit ook niet, ik ben gewend om alles te noteren in het activiteitenplan, de medicatie kar is veel compacter, anti decubitus matrassen kan je niet bestellen, maar moeten zelf opgehaald worden, er bestaat op de verpleegafdelingen geen buizenpost waardoor er veel gelopen moet worden en zo zijn er nog wel meer dingen waarbij ik even een stapje terug moet doen.

8. Medicatie uitzetten

Nog zo iets wat eigenlijk gebeurd zoals het in het oude Erasmus MC gebeurde. Toen het Erasmus MC nog op de locatie van het oude Dijkzigt ziekenhuis stond, zette de nachtdienst verpleegkundigen de medicatie voor de gehele dag uit. In de nieuwbouw is dit veranderd en heeft elke afdeling eigenlijk een apothekersassistente gekregen. Deze vult de medicatie karren aan met A medicatie (grijp medicatie) en zet de B medicatie (niet standaard aanwezige medicatie) uit in de patiënten la. Het uitzetten van medicatie gebeurd door middel van een Pill Picker die medicatie ringen maakt. Per medicatie uitzet moment kan er dan medicatie van deze ring gehaald worden. Dit zit in een plastic zakje. Dit plastic zakje wordt gescand. Zo vind dan de dubbelcheck plaats. Antibiotica wordt meestal ook al gemaakt als dit langer houdbaar is. Zowel antibiotica als opiaten kunnen gescand worden. De medicatie kar van het Beatrixziekenhuis is een slag kleiner, waardoor er minder A medicatie in opgeborgen kan worden. Alle medicatie moet de verpleegkundige van de nachtdienst zelf uitzetten en de dubbelcheck kan niet door een scanner plaatsvinden, want die is er niet.

9. Andere indeling van personeel

Het personeel wordt in het Beatrix anders ingezet. Doordat er in het Erasmus MC gewerkt wordt met medisch studenten en facilitair zorgmedewerkers, moet de verpleegkundige in het Beatrixziekenhuis meer neven taken verrichten. Zo was ik gewend dat de medisch student in de avond- en nachtdiensten de controles deed, het drankenrondje, de bloedsuikers en de afdeling opruimde. En de facilitair zorgmedewerkers vulde alle karren bij, hielpen indien het kon met een bedje opmaken, haalde de bedden af als het vuile bed opgehaald kon worden en konden materiaal halen op andere afdelingen. In het Beatrixziekenhuis heb je daar en tegen dan weer lab medewerkers. Waar je in het Erasmus MC enkel lab medewerkers had die in de ochtendronde bloed afnemen, nemen de lab medewerkers in het Beatrixziekenhuis altijd het bloed af. Wel zonde, want ik vind bloedprikken juist zo leuk.

10. Opnames in de avonddiensten

De spoedopnames in de avond- en nachtdiensten in het Erasmus MC worden gedaan door de verpleegkundige die op die kamer is ingedeeld. De verdeling van deze spoedopnames gaat door samenwerking van de verpleegkundige die overstaat en op dat moment de opname telefoon heeft en de opname coördinator. In het Beatrixziekenhuis gaat het ook ongeveer zo, alleen neemt de opname coördinator de patiënten op, waardoor de verpleegkundige van de afdeling dit niet hoeft te doen. Indien de opname coördinator het te druk heeft, lukt dit natuurlijk niet.

Hiernaast zijn er natuurlijk nog meer verschillen. Denk aan de complexiteit van de patiënten, de mate waarin een voorlopige ontslag datum wordt afgesproken (het Erasmus MC is hier een stuk strikter in, aangezien op elk leeg bed meestal wel een opname kan komen), het gebruik van andere producten/middelen (infusen, katheters, spuiten, etc.), het proces van het maken van een pasje, geen MMIZ in het ziekenhuis, geen PET-scan en ga zo maar door.

Ik hoop in ieder geval dat je een beetje een inzicht hebt gekregen tussen de grootste verschillen. Indien je nog vragen hebt, kan je dit gerust stellen!

Van je fouten kan je leren

Van je fouten kan je leren

Als student en beginnend verpleegkundige voelde ik de druk van de verantwoordelijkheid. Op het moment dat ik als (student) verpleegkundige een fout zou maken, zou mijn patiënt daar nadeel van ondervinden. Toen ik als student les kreeg in gezondheidsrecht, was het tuchtrecht ook wel echt iets waar ik onder de indruk van was. Dat is toch iets wat in je hoofd blijft hangen als je na zo’n college zorg moet gaan verlenen aan patiënten.

Maar laten we eerlijk zijn. Wij verpleegkundigen zijn mensen en waar mensen werken worden fouten gemaakt. Hoe graag we dat ook niet hebben. Er wordt soms een medicijn over het hoofd gezien en per ongeluk niet gegeven, soms wordt er wel eens iets vergeten te rapporteren en soms zeggen we wel eens iets heel erg onhandigs.. Gelukkig werken wij om deze reden samen met onze collega’s. Twee zien meer dan één. Medicatie wordt dubbel gecheckt, een (kleine) mondelinge overdracht vind plaats waarbij de belangrijkheden van de afgelopen dienst nogmaals worden besproken en als we iets onhandigs zeggen, kunnen we daar op een volwassen manier over praten met de desbetreffende patiënt of collega. Het enige nadeel aan dit alles is dat we met mensen werken. Fouten willen we niet maken, want het gaat om de gezondheid van mensen. Misschien maar goed ook, want dat betekent dat we vaak onszelf en onze collega’s controleren. Maar aan de andere kant bespreken we niet snel onze blunders.. Daar heerst toch een soort taboe op.

Nu had ik laatst met de praktijkopleider van de afdeling het over deze blunders. We hebben in onze half uur durende pauze uitgebreid gesproken over onze blunders. Het feit dat studenten er zijn om te leren en soms fouten maken. En dat zij juist om deze reden gekoppeld worden aan een gediplomeerd verpleegkundige. Die verpleegkundige controleert naderhand of ter plaatse of alle handelingen goed zijn gegaan. Dit ligt er aan of het een voorbehouden of risicovolle handeling betreft, hoe vaak er al is geoefend en afgetekend, de ervaring van de student en natuurlijk in welk leerjaar de student zit.

Dus ik dacht… ik maak een blog over blunders. Denk aan fouten die je liever niet had willen maken, maar niet een extreem gevolg hadden. Op de afdeling hebben wij een Melding Incidenten Patiënten (MIP) werkgroep. Als er een fout wordt gemaakt, dan melden wij deze zelf in dit systeem. Hierna pakt de werkgroep de MIP op, werkt deze uit en geeft terugkoppeling aan het team. In mijn carrière heb ik nog niet meegemaakt dat een directe collega voor de tuchtrechter moest komen. Ook heb ik nog nooit een drastische fout gemaakt. Misschien verminderd dit ook wel mijn angst ervoor. Meer weten over tuchtrecht? Klik dan hier. Benieuwd naar mijn zorg blunders en die van jullie? Lees dan verder!

Mijn zorg blunders

Ik ben een keer een wond gaan verzorgen en was helemaal vergeten om schoon verband materiaal mee te nemen. Het werd van kwaad tot erger. Want ik vergat continue van alles. Van een absorberend verbandje tot een rol tape. Hierdoor moest ik de patiënt meerdere keren op het bed laten wachten… oh wat schaamde ik mij.

Als leerling verpleegkundige heb ik een keer kaliumchloride gepakt in plaats van natriumchloride 0,9% om een flush klaar te maken. Een flush is een NaCl 0,9% oplossing die door de venflon wordt gespoten om deze open te houden. Op deze afdeling waren er geen kant en klare flushes. Op het moment dat ik de flush liet controleren door de verpleegkundige waarmee ik die dienst werkte, kwamen wij erachter dat ik kalium had gepakt… Snel maakten we een nieuwe flush. De verpleegkundige vond het gelukkig niet erg. Daarom bestaat er de dubbel check bij medicatie. Hierna heb ik de venflon geflushed met NaCl 0,9%.

Tijdens mijn re-integreren moest ik ook weer wennen aan de nieuwe locatie van de afdeling (de covid afdeling zit op onze ‘oude’ plek). Dit gebouw is een bij gebouw en de operatie kamers zijn via een andere weg bereikbaar. Samen met een nieuwe student die de weg ook niet goed wist, ging ik weer voor het eerst een patiënt wegbrengen. We hebben twee verkoevers, een heet midden en een heet zuid. Dit is zo van de oudbouw (het gebouw van voor 2018) overgenomen. Ik was er echt van overtuigd dat ik naar midden aan het lopen was, maar we kwamen op zuid aan. Gelukkig mochten de student en ik ons omkleden in een blauw pak met bijpassende muts en tussendoor naar de andere verkoever lopen. Anders was het nog een lange rit geweest.

Als oudste van dienst vroeg mijn collega of ik kon doorgeven aan een patiënt dat hij voor een foto van de longen ging om een longontsteking uit te sluiten. Ik liep naar de kamer waar ik volgens haar heen moest. En vertelde het nieuws. De patiënt reageerde echter enorm verbaasd en wist niet dat ze hem verdachten van een longontsteking. Het bleek dat mijn collega mij naar een foute kamer had gestuurd. Oeps.

Nadat de patiënt op de kamer terug is van de operatie, bellen wij altijd de eerste contactpersoon. Mijn collega had echter het nummer van de patiënt zelf bij de contactpersonen opgeschreven. Je ziet het al voor je… Ik was in de veronderstelling dat ik de patiënt haar partner zou bellen. Ik was al verbaasd dat ik een vrouw aan de telefoon kreeg, aangezien haar partner een man was. Ze nam op met: ‘hallo’. Ik vroeg of zij de eerste contactpersoon van mevrouw X was. Ze zei: ‘ja’. Ik denk dus uiteindelijk dat ze deze reactie heeft gegeven door de verwarring dat zij werd opgebeld. Ik deelde mee dat mevrouw terug was op haar kamer, waarop zij antwoordde dat zij dat wist.. ze was mevrouw X. Al lachend ben ik met mijn telefoon in mijn handen naar haar gelopen en heb ik naderhand haar man nog gebeld. Ze konden er om lachen.

Zo’n soort gelijke situatie heb ik trouwens ook meegemaakt toen een student de anamneses had omgedraaid. Hij had de anamnese van patiënt A ingevuld bij patiënt B. Als oudste van dienst was ik mijn collega aan het helpen en mocht ik dus bellen naar de partner van patiënt A. Zo kon zij andere specifieke taken oppakken en gaan overdragen aan de avonddienst. Patiënt A was terug op de afdeling. Door de wissel belde ik echter de partner van patiënt B. Die nog aan het wachten was op zijn operatie. Ik kon wel door de grond zakken. Ik stond voor de kamer van de desbetreffende patiënt en hoorde zijn vrouw opnemen. De student die de anamneses had omgedraaid, heeft de situaties uitgelegd aan de patiënten. Die ook nog eens samen op een kamer lagen. De student dacht dat hij het probleem had verholpen door de anamneses te verwijderen en opnieuw in te vullen. Echter blijven altijd de contactpersonen in het systeem staan. Dit wist hij niet. Zo zie je maar, geef je fouten gewoon aan, want je kunt er van leren!

Jullie blunders

Urine

  • Eenmalig katheteriseren en de zak niet dicht gedaan…
  • Een volle urinaal over mijn voeten laten vallen.
  • Ik katheteriseerde een vrouw in het verkeerde gaatje, gelukkig kon ze er om lachen.
  • Er moest een patiënt op de po-stoel worden gezet. Ik had de po-stoel gepakt, maar was in de haast vergeten een po er in te doen. Je raadt het al. Heel de grond klets nat..

Medicatie

  • Een keer een medicijn subcutaan gespoten in plaats van intramusculair. Ik weet alleen niet meer wat het nou precies was, maar het gaf een grote blauwe plek als gevolg.
  • Ik heb een keer een verkeerde antibiotica aanhangen bij een patiënt. De ene patiënt kreeg amoxicilline clavulaanzuur en de andere meropenem. Bij het aanhangen heb ik de zakjes verwisseld. Door mijn collega kwam ik er achter en heb ik na enkele minuten de toediening gestopt en nieuwe antibiotica’s gemaakt en aangehangen.
  • Een infuus wat gestopt mocht worden vol enthousiasme verwijderd. Hierbij niet nagedacht dat de volle zak er nog aan hing. Oeps, natte klompen was het gevolg.

Wonden

  • Een plakker na een ECG gemaakt te hebben te hard losgetrokken. De patiënt had een hele dunne huid, waardoor er een enorme skintear ontstond.
  • De tepel van een prematuur aanzien als een pukkeltje en de arts er heel serieus op wijzen.

Onhandige uitspraken

  • Een patiënt vragen om met het hoger gaan zitten in bed af te zetten met zijn benen. Ik was vergeten dat hij een beenamputatie had. Gelukkig kon de man hard lachen.
  • Iemand meneer noemen terwijl het een mevrouw was (en anders om).
  • Gefeliciteerd met uw zoon/dochter.. Blijkt het de opa of oma te zijn.
  • Aan een dwarslaesie patiënt vragen of ik de pleister langzaam van het been moest aftrekken in verband met eventuele pijn…

Onhandige acties

  • Per ongeluk een patiënt opgenomen onder een andere patiënten naam waardoor ik alles wat ik ingevoerd had, opnieuw kon invoeren.
  • Mijn personeelspas laten vallen in een volle (bruine) po. Snap nog steeds niet hoe.
  • Een vers biopt vergeten op te sturen, gelukkig konden ze de volgende dag nog iets mee.
  • Op de PG afdeling was ik een keer een cliënt kwijt.. bleek die al die tijd op het balkon te zitten terwijl ik uren had gezocht!
  • Mijn pieper viel in het toilet van een bewoner.
  • Een strakke broek en schoenen bij een patiënt aan doen en er dan nog achter komen dat je de onderbroek vergeten bent aan te doen.
  • Schoenen proberen uit te trekken van een onderbeen prothese.
  • Mijn scharen zijn eens in een toilet gevallen nadat een patiënt net ontlasting had gehad.
  • Tijdens mijn eerste stage ooit de weg naar een nieuwe OK kwijtgeraakt met een patiënt.
  • Ik zorgde voor een patiënt met 2 redon drains. Eén drain had 100cc gelopen en een andere 20cc. Die van 20cc mocht verwijderd worden. Ik weet niet hoe het is gebeurd, maar ik heb per ongeluk die drain van 100cc verwijderd. De chirurg was niet blij, maar gelukkig hoefde er geen drain teruggeplaatst te worden.

Zo lees je maar weer dat iedereen wel eens een blunder en of een foutje (mee)maakt. Ik denk dat het belangrijkste is dat we er eerlijk over zijn. En er open voor staan om te leren van onze fouten en die van andere verpleegkundigen.