Een dag in de thuiszorg in de tijd van corona

Een dag in de thuiszorg in de tijd van corona

Wat gaat het corona virus voor de thuiszorg betekenen? Van welk scenario moeten wij uit gaan? Hoe gaat het met de cliënten die wij in zorg hebben? Hebben wij genoeg beschermende middelen? En, hoe lang is dit virus nog onder ons? Deze verschillende vragen gaan door het hoofd van een verpleegkundige in de thuiszorg. Ze kunnen allemaal niet beantwoord worden en brengen veel onzekerheid met zich mee. Lees het hieronder in de anonieme blog.

Vijf weken geleden, de eerste afmelding komt binnen. Een cliënt wil de zorg tijdelijk stoppen uit angst voor een besmetting met corona. Wij van de thuiszorg zijn tenslotte degene die van woonkamer naar woonkamer gaan en zorg leveren aan de kwetsbare ouderen. Zo goed als dat het mogelijk is probeer ik de mantelzorger uit te leggen dat ik de plek in de route niet vrij kan houden voor wanneer mevrouw wel weer zorg zou willen. Begrip is er, maar ook de onzekerheid en onrust die dit met zich meebrengt. Want, wat zou dit gaan betekenen? Op deze vraag heb ik natuurlijk geen antwoord. Hoe graag we met zijn allen op dit moment in de toekomst zouden willen kijken, zekerheden kan niemand geven.

Het voelt dan nog als stilte voor de storm. Waar je in de ziekenhuizen hoort dat alles gereed wordt gemaakt om de capaciteiten te vergroten, lijkt in de eerstelijnszorg alles nog door te gaan zoals voorheen. Achter de schermen wordt hard gewerkt om voorbereid te zijn op meerdere scenario’s, maar van welk scenario moeten we nou echt uit gaan? Weer zo’n vraag waar we met zijn allen wel antwoord op zouden willen, maar waar niemand het antwoord op kan geven.

Langzaam komen er steeds meer maatregelen om de verspreiding van het virus tegen te gaan. Voor de cliënten betekent dit vooral dat zij hun familie minder zien dan voorheen en dat gezellige uitstapjes voorlopig even niet gemaakt zullen worden. En ondanks alles is het voor ons nog altijd business as usual. Aanmeldingen komen binnen, overleggen gaan door maar telefonisch, maar bovenal blijven we met dezelfde bril kijken naar de zorgbehoefte van onze cliënten. Gaat deze mevrouw harder achteruit dan hiervoor? Is hier meer zorg nodig? Kan deze meneer eigenlijk nog wel thuis wonen? Misschien moeten we toch eens gaan overleggen met de huisarts?

Huisartsen.. Op dit moment druk bezet. Visites worden bij grote uitzondering gedaan, verder alles telefonisch. Wat mij op valt is dat de huisartsen zich al te goed realiseren wat het werken in deze tijd voor ons betekent en welke druk en beperkingen dit met zich mee brengt. Ze vragen hoe wij voorbereid zijn. Of het voor ons nog allemaal te realiseren is. Hebben wij eigenlijk wel beschermende middelen? Je merkt dat huisartsen met ons mee willen denken, maar dit lukt hun ook niet altijd. Zij hebben tenslotte last van dezelfde beperkingen als waar wij last van hebben.

Wanneer wij denken dat een cliënt niet langer thuis kan blijven wonen en dit willen bespreken met de huisarts valt er een grote stilte. Heel veel mogelijkheden zijn er op dit moment namelijk niet wanneer een cliënt niet meer thuis kan wonen. Logeerhuizen zijn gesloten en revalidatiecentra bereiden zich voor op een stroom aan corona patiënten. Dan zijn er nog de zorghotels, maar ook hun hebben bedden vrij gemaakt voor coronapatiënten die te goed zijn voor het ziekenhuis maar te ziek om thuis te zijn. Dan blijft al snel een opname in het verpleeghuis over. Waar dit al nooit een eerste wens van de cliënt was, (want, laten we eerlijk zijn hoe fijn is het om in je eigen huis te kunnen blijven wonen) zie je dat mensen hier op dit moment nog minder enthousiast over zijn.

Opname in een verzorgingstehuis betekent in deze tijd namelijk ook dat familie helemaal niet meer langs mag komen. Keuzes zijn er niet op dit moment niet altijd. Waar we normaal gesproken een scala aan mogelijkheden heb, worden we nu gedwongen om creatief te zijn. Hierbij proberen we te kijken naar oplossingen die zo dicht mogelijk in de buurt komen bij het belang en de wensen van de cliënt. En natuurlijk gaat alles nog altijd in overleg met de cliënten en hun familie. En ondertussen blijven wij doorgaan met het verlenen van zorg tussen de maatregelen door. Maar de onzekerheid blijft, want hoelang blijft dit mogelijk voor ons?

Gelukkig blijft er ook altijd ruimte voor positiviteit, want wat hebben we toch een mooi beroep met zijn allen he?! De saamhorigheid binnen alle sectoren in de zorg, samen werken met één doel: er zijn voor de patiënten en cliënten en ons uiterste best doen om het hoogst haalbare te realiseren. Samen strijden.

Een dienst op de corona intensive care

Een dienst op de corona intensive care

De angst en de onzekerheid in zijn blik was goed te zien. Ik moest tijdens mijn dienst op de corona intensive care mijn patiënt gaan uitleggen dat wij hem zouden gaan ondersteunen met de beademing. Er worden zoveel vragen gesteld, die ik soms niet kan beantwoorden. En familie kunnen zij niet zien op de meest angstaanjagende momenten in hun leven. In deze anonieme gastblog lees je mee hoe het er op een corona intensive care aan toe gaat.

Sinds een paar dagen is onze intensive care omgebouwd tot een corona intensive care. De gehele afdeling wordt gezien als ‘besmet’. Ik moet mij eerst volgens de regels aankleden met de juiste bescherming voordat ik de afdeling mag betreden. Dit betekent dat ik een FFP2 mondkapje, een haar kapje (aangezien ik lang haar heb), een spatbril of vuurwerkbril, een geel schort en handschoenen moet aantrekken. Zolang ik op de corona intensive care ben, moet ik deze bescherming aanhouden. Het mondkapje zit niet erg comfortabel, maar na een tijdje begin ik hier aan te wennen. Zolang ik druk bezig ben vergeet ik de irritatie eraan vanzelf. 

Deze dienst zorg ik voor een 58-jarige patiënt. Hij stond nog vol in het leven, werkte veel en had weinig gezondheidsklachten. Zo slikt hij enkel medicatie voor zijn bloedsuiker en heeft hij nog nooit in het ziekenhuis gelegen! Deze meneer is van de normale corona afdeling naar de intensive care gekomen omdat het ademen veel te zwaar werd. Dit komt door de dubbele longontsteking die is ontstaan door het corona virus. De enige behandeling die wij deze patiënten nu kunnen bieden is ondersteuning bij de ademhaling zodat zij niet aan zuurstof tekort overlijden. We proberen hiermee tijd te winnen zodat de longen weer kunnen herstellen uit zichzelf.

Op het moment dat ik mijn patiënt ging uitleggen dat wij denken dat wij hem moeten gaan ondersteunen met de beademing, merkte ik veel ongeloof bij mijn patiënt. Hij had direct heel veel vragen. De angst en onzekerheid was goed te zien in zijn blik. Ik vond het erg lastig om mijn patiënt gerust te stellen, omdat ik nog weinig antwoorden kan geven op vele vragen, ook de artsen hebben deze antwoorden nog niet. Als de patiënt aan de beademing gaat, wordt hij hiervoor in slaap gebracht. Voordat deze meneer in slaap werd gebracht, heb ik aangeboden om nog even te video bellen met zijn familie, aangezien zijn familie niet meer langs kan komen. Als de patiënt zelf geen smartphone heeft, dan regelen wij deze voor de patiënt. Dit is het enige wat wij nog kunnen bieden nu er helemaal geen bezoek langs mag komen.

Op het moment dat de patiënt geïntubeerd ging worden heb ik de familie nog even gebeld om informatie te geven en eventuele vragen te beantwoorden. Wederom waren er heel veel vragen waarop ik niet altijd een antwoord heb. Familie stelt vaak veel vragen opzoek naar hoop, meer zekerheid en vertrouwen. Wij als intensive care personeel willen deze hoop en vertrouwen heel graag geven maar dat kunnen wij niet doen. Wij kunnen geen valse hoop geven. Bij de familie hebben wij aangegeven dat wij alles gaan doen om de patiënt weer beter te maken, meer kunnen wij niet beloven.

Ik merk dat bij alle collega’s op de intensive care en in het gehele ziekenhuis veel spanning en onzekerheid is. Wij vinden allemaal de kwaliteit van zorg heel belangrijk, zo zijn wij ook opgeleid. Daarom zijn wij ook voornamelijk bang dat de kwaliteit van zorg verslechterd omdat wij voor veel meer ernstig zieke patiënten tegelijk moeten gaan zorgen. Het ziekenhuis doet er alles aan om zo effectief en veilig mogelijk te werk te gaan in samenwerking met elkaar. Ik ben enorm trots op het ziekenhuis waar ik werk en het gehele team van de intensive care!